Przystanek życie

Przystanek życie

Szymon szedł na ostatni tramwaj z przystanku Most Poniatowskiego w stronę Ochoty. Miał jeszcze sporo czasu, a jednak przyspieszał. Wolał postać kwadrans na wietrze, niż patrzeć, jak ostatnia dziewiątka odjeżdża mu sprzed nosa.

Pokonał kilkanaście obskurnych schodów prowadzących na wiadukt. Za plecami zostawił ciemne Powiśle, przed sobą miał Wisłę i prawy brzeg Warszawy rozjaśniony światłami stadionu. Wciągnął w płuca chłodne, nadwiślańskie powietrze, po czym spojrzał w stronę, z której miał nadjechać tramwaj.

Zamiast tramwaju zobaczył dziewczynę. Badała tablicę odjazdów. Szybko zauważyła Szymona, który dreptał wzdłuż krawędzi przystanku. Przyglądali się sobie z przesadną dyskrecją, czy może kurtuazją z jaką obcy ludzie przyglądają się sobie nocą. Wreszcie ich spojrzenia spotkały się na tyle długo, że należało coś powiedzieć.

— Wie pani, czy on się często spóźnia? — zapytał Szymon.

— Słucham? — podeszła bliżej — Pyta pan, czy ja się często spóźniam?

Dopiero teraz zobaczył, że jest szczupłą blondynką, z włosami rozsypanymi na kołnierzu płaszcza.

— Pytałem raczej tramwaj. Ale przyznaję, pani punktualność byłaby ciekawszym tematem.

— A, tramwaj to nie wiem, ale mogę opowiedzieć o sobie. — uśmiechnęła się — Jestem fatalnie niepunktualna. Tylko w sferze komunikacji miejskiej udaje mi się jakoś utrzymać fason. Zawsze widzę oczami wyobraźni, jak tramwaj odjeżdża mi sprzed nosa, a ja zostaję z całym życiem przeorganizowania.

— Cały plan bierze w łeb.

— I trzeba układać następny.

— Dużo pani planuje?

— W jakim sensie?

— No, czy ma pani wypchany kalendarz. Sztywny harmonogram. — zmarszczył brwi — Niedobrze to brzmi.

— Nie, skąd. Chodzi o coś odwrotnego. Rozkłady jazdy są chyba jedyną nienaruszalną ramą mojego życia. Jedyną dyscypliną, która trzyma mnie w całości.

— Czyli bez rozkładów rozleciałaby się pani na kawałki?

Roześmiała się i spojrzała na niego uważniej.

— Lepiej bym tego nie ujęła.

Przez chwilę oboje patrzyli na przeciwległy brzeg. Szymon poczuł znajomą satysfakcję człowieka, który zaskoczył sam siebie.

— Chyba nikt na świecie nie oskarżyłby mnie o punktualność — dodała po namyśle

— Nie chciałbym pani o nic oskarżać, ale… — spojrzał teatralnie na zegarek — Jeśli nie zamierzała pani jechać poprzednim tramwajem, przyszła pani wyjątkowo punktualnie.

Uśmiech zniknął jej z twarzy. Zrobiła minę, jakby właśnie przyłapano ją na poważnym przestępstwie.

— A więc jestem kłamczuchą.

— Ależ nie, to był tylko żart! — wyrzucił z siebie

Dopiero gdy znów się uśmiechnęła, zrozumiał, że to ona żartowała z niego.

Zapadła cisza, pozorna, pełna szumu miasta i odległego turkotu samochodów.

— Pan też jest sporo przed czasem — zauważyła.

— Chciałem mieć pewność, że zdążę. A poza tym tam, skąd wracam, nic nie trzymało mnie na tyle mocno, żebym ryzykował spóźnienie.

— Znam to. — poprawiła włosy, odwracając wzrok ku Pradze — Czasem jestem nawet trochę zła, że nic mnie mocniej nie trzyma. Przepraszam, chyba zbyt osobiste.

Przez chwilę patrzył tam, gdzie ona.

— Właśnie to jest głupie — powiedział nagle, głośniej niż dotąd — Że taki błahy rozkład jazdy potrafi być najważniejszy. Chciałbym, żeby moim życiem rządziło coś bardziej… prawdziwego. Mniej mechanicznego.

— Spontanicznego?

— Tak. Żeby jedno zdarzenie wynikało z drugiego, nie z kalendarza. Kiedy czytam biografie albo oglądam stare filmy, mam wrażenie, że tych ludzi prowadziły jakieś zupełnie inne koleje losu.

— Jakby jedna chwila popychała ich w następną.

— Właśnie! — ożywił się — Jakby życie samo wciągało ich w wir wydarzeń. Wzloty, upadki, wielkie zakupy, drastyczne spadki, katastrofy, przypadkowe spotkania… Wszystko bez prób, bez suflera. Stajesz na scenie i musisz grać.

Przerwał, speszony własnym zapałem. Odwrócił się do bloków Powiśla, które jeszcze przed chwilą wydawały mu się zupełnie nieinteresujące.

— A mnie zdarza się leżeć wieczorem w łóżku i wiedzieć dokładnie, jak będzie wyglądał jutro każdy mój krok.

— I to źle? – zapytała

— Jeśli znam cały dzień zawczasu, nic nie może mnie zaskoczyć.

— A kiedy nie masz nic zaplanowane? – drążyła

— Wtedy się nudzę.

Zauważył, że przeszła na „ty”. Sam nie wiedział, kiedy przestał być dla niej panem z przystanku.

— Może problem wcale nie leży w planowaniu — powiedziała — Czasem czuję się, jakbym całą podróż odbywała na miejscu pasażera. Nie widzę kierowcy, nie mogę z nim porozmawiać. Po prostu jadę.

— I jeszcze siedzimy z dala od okna.

— Aż tak źle? — Zaśmiała się krótko. — Może rzeczywiście tylko sobie wyobrażam, że mam jakieś okno.

— Albo to ja przesadzam.

— Smutna prawda, bohaterowie filmów, książek i tanich opowiadań mogą mieć magiczne życiorysy. A prawdziwi ludzie muszą złapać ostatni tramwaj, wrócić do domu, wyspać się i rano pójść do pracy. Inaczej wszystko stanęłoby w miejscu.

— Soil of the earth — rzucił z namysłem Szymon.

— Salt — poprawiła go.

— Właśnie. Sól ziemi. — skrzywił się — Czyli marzenie o innym życiu jest nierozsądne, a próba zrobienia czegoś z tym marzeniem jeszcze głupsza?

— Nierozsądnie jest chyba czekać, aż to inne życie samo przyjdzie.

Odwróciła głowę ku tablicy odjazdów. On zrobił pół kroku w jej stronę.

— A jak poznać, kiedy już przychodzi?

— Dobre pytanie. Kiedy wypatruję czegoś niezwykłego, nic się nie dzieje. Kiedy postanawiam zadowolić się zwyczajnością, nie potrafię znieść przez dłuższy czas. I znów zaczynam wypatrywać.

— Nigdy nic cię tak naprawdę nie porwało?

— Nie.

Powiedziała to bez wahania. W oddali, pośród świateł, zamigotała dziewiątka. Szymon usłyszał jej nadjeżdżający stukot i poczuł, że właśnie coś się rozstrzyga.

— To nie wsiadajmy — wypalił, odsuwając się od krawędzi. — Mały akt wandalizmu przeciwko powinności.

Spojrzała na niego z rozbawieniem i postawiła torbę na ziemi.

— Ty tak na poważnie? – zdziwiła się

— Po tym wszystkim, co powiedzieliśmy, naprawdę trudno byłoby mi teraz wsiąść.

Tramwaj wjeżdżał na przystanek. Żółto-czerwone pudło rozcinało ciemność z tępą pewnością czegoś, co nie jest częścią podobnych rozważań.

— Myślałam, że tylko tak gadamy — odparła i podniosła torbę.

— Właśnie na tym polega nasz problem.

— Po pierwsze „nasz” i po drugie na czym?

— W sensie ludzi naszego pokroju – na moment zmieszał się Szymon – no że gadamy i myślimy, zamiast działać.

Wyciągnął do niej rękę.

— Szymon.

Drzwi rozsunęły się z sykiem. W środku stało kilkanaście osób w ciemnych kurtkach, z twarzami oświetlonymi ekranami telefonów. Ludzie, którzy po prostu musieli wrócić do domu. Szymon poczuł do nich przez chwilę coś pomiędzy wyższością a zazdrością.

Dziewczyna spojrzała na jego wyciągniętą dłoń, potem na wagon. Zawahała się zaledwie sekundę. Chwyciła torbę i wskoczyła do środka. Zamykające się drzwi musnęły połę jej płaszcza.

Szymon został z ręką w powietrzu.

Dopiero dzwonek odjeżdżającego tramwaju przywrócił go rzeczywistości. Skoczył do drzwi i wcisnął przycisk. Czerwona obwódka zaświeciła się pod jego palcem, lecz zielone wypełnienie pojawi się dopiero za trzy minuty na przystanku Muzeum Narodowe.

Tramwaj odjechał.

— Świetnie — powiedział do siebie.

Wyjął telefon i uruchomił aplikację z tanimi taksówkami. Kwota za kurs na Ochotę była bezczelna. Pracował dorywczo w sieciowej kawiarni, a taki wydatek potrafił zachwiać jego budżetem na resztę tygodnia. Jeszcze przed minutą pozostanie na przystanku wydawało mu się pięknym buntem. Teraz przypominało kosztowne upokorzenie.

„Podatek od odwagi. Albo od desperacji”.

Nie zamówił samochodu. Schował telefon i usiadł na ławce. Po przeciwnej stronie torowiska stał chłopak w bluzie z kapturem. Miał wrażenie, że tamten przygląda mu się od dawna.

„No to masz swój szalony wieczór”.

Na przeciwny przystanek nadjechał tramwaj. Chłopak wsiadł bez wahania. Szymon patrzył za nim z zazdrością, której jeszcze niedawno sam by się wstydził.

„Jakie to musi być wygodne. Po prostu wiedzieć, że się wsiada”.

Znów otworzył aplikację. Ceny wzrosły. Przeciągnął palcem po mapie, ustawił miejsce odbioru i niemal nacisnął przycisk zamówienia.

— Wybacz. To był odruch.

Podniósł głowę.

Stała przed nim zadyszana, z rozpiętym płaszczem i potarganymi włosami.

— Rozsądek wessał mnie do środka, ale wysiadłam przy Muzeum Narodowym. A potem coś znacznie mniej rozsądnego kazało mi tu wrócić. Biegłam od palmy!

Rzuciła torbę na ziemię i usiadła obok niego. Przez chwilę oboje łapali oddech, ona po biegu, on po zdumieniu.

— O Matko Boska… — wykrztusił.

— Monika — powiedziała, wyciągając rękę. — Wcześniej nie zdążyłam się przedstawić.

Uścisnął jej dłoń.

— Monika — powtórzył powoli — Traktujesz komunikację miejską bardzo poważnie.

— Wyzwala we mnie najdziksze instynkty.

Roześmiali się. Szymon poczuł nagle, że jest jej coś winien. Ona zawróciła, chociaż mogła pojechać do domu. On musiał udowodnić, że nie został tutaj wyłącznie po to, by wygłaszać mądre paremie.

— To jak? — zapytał. — Oficjalnie pokonaliśmy nudę?

— Chyba jeszcze nie.

— Berek!

Zerwał się z ławki i pobiegł ku końcowi przystanku. Monika potrzebowała ledwie chwili, by rzucić się za nim. Gonili się między wiatą a tablicą odjazdów, raz uciekając, raz umyślnie dając się złapać. Obcy przystanek stał się nagle placem zabaw, a każde dotknięcie ramienia było zarazem regułą gry i pretekstem do następnego.

Wreszcie stanęli naprzeciw siebie, zdyszani.

— Rozejm? — Szymon wyciągnął dłoń.

Monika chwyciła ją, ale zamiast uścisnąć, wykonała pod jego ramieniem zgrabny piruet.

— Można pana prosić do tańca?

— Do tańca i do różańca! — odparł, z przesadną elegancją przyciągając ją do siebie.

Próbowali zatańczyć walca. Szymon nie umiał prowadzić, Monika wcale nie zamierzała się podporządkować. Potykali się o własne buty, liczyli kroki na głos, mylili strony. Każda nieudana figura wywoływała nowy wybuch śmiechu. Raz niemal wpadli na ławkę, raz zatrzymali się pod tablicą, która obojętnie wyświetlała brak kursów.

— Zmiana! Zmiana! — Monika wyrwała mu się z objęć. — Teraz coś innego!

— Dopiero zaczęliśmy.

— No właśnie. Wymyślmy coś nowego.

Zrobiła obrót z rękami nad głową. Szymon popatrzył na nią z zachwytem, choć przez ułamek sekundy żałował, że nie zdążyli dokończyć tańca.

— Mam pomysł. Ale ta zabawa wymaga absolutnej uczciwości — zastrzegł, grożąc jej żartobliwie palcem.

— Przysięgam grać fair, na smoka co ma dwa oka — zasalutowała

— Stajemy na przeciwnych końcach przystanku, odwracamy się plecami, zamykamy oczy i próbujemy się odnaleźć wyłącznie po głosie śpiewanej piosenki. Bez podglądania. I nie można śpiewać cały czas.

— Świetne!

Rozeszli się. Odległość między nimi była mniej więcej taka sama jak wtedy, gdy po raz pierwszy zobaczyli się na peronie.

— Już szukam! — zawołała Monika.

Szymon ruszył z wyciągniętymi rękami. Starał się nie otwierać oczu, ale pokusa okazała się silniejsza. Uchylał powieki od czasu do czasu, by nie przegapić chwili, którą sam zaplanował.

— Odezwij się! — krzyknęła. — Zupełnie straciłam orientację.

— Tutaj.

Podszedł bliżej, już bez udawania, że błądzi. Kiedy znalazła się na wyciągnięcie ręki, delikatnie objął ją w talii.

— Jestem tuż obok.

— Ej, oszukiwałeś! — W jej głosie nie było gniewu, nie odsunęła się.

— Troszeczkę.

— A mówiłeś, że trzeba być uczciwym.

— Wiem. Jesteś zła? – zapytał

— Powinnam?

Nagle nie wiedział, co zrobić z własnymi rękami. Jeszcze przed chwilą wszystko przychodziło tak łatwo, jakby kolejne gesty podpowiadała im muzyka. Teraz oboje stali nieruchomo.

— Ta gra od początku była trochę ustawiona — przyznał, patrząc w chodnik

— A skąd pomysł, że mi to przeszkadza?

Podeszła o krok. Podniósł wzrok. Pocałowali się bez pośpiechu, jakby oboje czekali właśnie na ten moment, choć żadne nie umiałoby powiedzieć od kiedy.

Rozdzielił ich dopiero przelatujący nad przystankiem gawron. Monika parsknęła śmiechem. Szymon też się roześmiał, wciąż obejmując ją lekko.

— Czy to dobry moment, żebyśmy się poznali? — zapytał

— Mój ulubiony kolor to granatowy, a muzyka lat osiemdziesiątych jest najlepsza na świecie, wiek mojej śmierci ustaliłam wstępnie na 63 — wypaliła.

— Jestem z Ochoty. Nigdy nie mieszkałem gdzie indziej. Nie spisałem jeszcze testamentu

— Studiujesz czy pracujesz?

— Studiuję sztukę pisania na UW.

— To o czym piszesz?

Ruszyli powoli wzdłuż przystanku. Tym razem nie musieli się gonić, żeby trzymać się za ręce.

— Próbuję uchwycić rzeczy, które chodzą mi po głowie. Dużo mnie w świecie zachwyca. Lubię go obserwować. Czasem nawet bardziej niż uczestniczyć w tym, co się dzieje.

— Dzisiaj z uczestnictwem idzie ci nieźle.

— Właśnie. Dzisiaj. — spojrzał na nią — Czasem mam wrażenie, że moje życie składa się z kilku naprawdę dobrych dni i z całej reszty, w której nieudolnie próbuję je odtworzyć.

Monika nie odpowiedziała od razu.

„I przesadziłem”, pomyślał.

— Nie jestem zawsze taki ponury. Wybacz.

— Przestań przepraszać. — zatrzymała się — Nie znoszę, kiedy ktoś przeprasza za to, co naprawdę myśli.

Puściła jego dłoń, by poprawić zsuwającą się z ramienia torbę. Odruchowo chciał złapać ją z powrotem, ale powstrzymał się. Ruszyli obok siebie, już trochę wolniej.

— A ty czym się zajmujesz? — zapytał.

— Studiuję zarządzanie i porządkuję dokumenty w archiwum. Wielkie Rozdroże Niewiemcorobizmu. Wszystkie drogi prowadzą do słabo zdefiniowanego nigdzie. — uniosła wzrok — Ale jeszcze mi to nie przeszkadza.

— Niesamowite. Udało ci się nie skończyć swojej wypowiedzi wylewaniem egzystencjalnych rozterek, jak ja.

— Taka ze mnie nudziara. — uśmiechnęła się, lecz spojrzenie nadal miała utkwione w niebie — Co jest zabawne, bo nudy boję się najbardziej. Zwalczam ją za wszelką cenę.

— I na długo ci się udaje?

— Co?

— Zwalczać ją.

— Nie.

To krótkie słowo zabrzmiało inaczej niż wszystko, co mówiła wcześniej. Monika wyrwała się z bezruchu i ruszyła szybko w stronę schodów. Szymon przez moment czekał, pewien, że to początek nowej zabawy. Dopiero gdy dotarła niemal do wyjścia, pobiegł za nią.

— Monika, poczekaj!

Dogonił ją przy schodach. Odruchowo chwycił jej rękaw. Spojrzała na jego dłoń, więc natychmiast ją cofnął.

— Możemy przecież razem walczyć z nudą — powiedział pospiesznie. — Nie jestem aż takim pesymistą, jak zabrzmiało. Zapomnij o tym. Usiądźmy, wymyślmy coś. Cokolwiek.

— Właśnie tego nie znoszę. — wreszcie spojrzała mu w oczy — Wymyślania, co można by robić, żeby było ciekawie. Dlaczego nie możemy po prostu czegoś robić? Bez tego całego stania pomiędzy?

— Bo czasem trzeba pomyśleć, zanim się coś zrobi.

Słysząc własne słowa, przypomniał sobie, co mówił jej przy nadjeżdżającej dziewiątce.

— Ja nie umiem planować przygód — ciągnęła. — Lubię je przeżywać. Czuć, widzieć, słyszeć. A tak szybko się to zawsze wyczerpuje

Wrócili pod wiatę. Była brudna, pachniała wilgotnym betonem i starymi papierosami. Szymon miał nagle świadomość każdego szczegółu, który wcześniej znikał za jej śmiechem.

— Czyli poznaliśmy już także twoje wady — spróbował zażartować, dotykając lekko jej ramienia.

— Nie o to mi chodzi.

— No dobrze. Rozumiem.

— Właśnie nie rozumiesz. — odsunęła się — Nie widzisz? Wpadamy w ten sam schemat co wszyscy. Teraz będziemy szukać tematów do rozmowy, potem pomysłów na spotkania, potem sposobów, żeby nam się nie nudziło. A przecież miało być inaczej.

— Chwila. — stanął przed nią, zostawiając jej miejsce, żeby mogła przejść — To ja miałem być pesymistą w tej historii. Ty naprawdę chcesz ją skończyć dlatego, że przez pięć minut było zwyczajnie?

— Przepraszam, jeśli zniszczyłam twoje nadzieje. Moje były tak samo wielkie. Może nawet za wielkie.

— Czar kiedyś pryska. I co z tego? Ludzie potrafią być ze sobą jeszcze długo po tym. Może właśnie wtedy zaczyna się coś ważniejszego.

— Nie rozumiesz…

— To, co się tu wydarzyło, już się nie liczy? Tak szybko straciło ważność?

Usiedli na ławce. Milczenie nie przypominało już poprzednich, pełnych obietnic przerw w rozmowie. Było ciężkie i nie dawało się zagadać. Za Wisłą niebo zaczynało blednąć. Pierwsze promienie słońca wydobywały z ciemności zarys dachów, poręczy i zacieki na szybach wiaty.

— Szukam ideału — odezwała się wreszcie Monika — Przygody. Tańca, w którym każdy ruch jest piękny, nawet jeśli nikt wcześniej go nie ćwiczył. Przez chwilę myślałam, że to właśnie znaleźliśmy. Ale już kąpiemy się w schemacie.

Szymon pomyślał o ich nieporadnym walcu. O tym, jak śmiali się z potknięć. Chciał jej o nim przypomnieć, lecz uprzedziła go:

— A kiedy próbuję coś powtórzyć, od razu czuję, że to nie jest już to samo.

— I z tego powodu mamy się rozstać? — w jego głosie pojawiła się złość — Dasz nudzie wygrać takim walkowerem, zanim w ogóle spróbowaliśmy?

— Spójrz. Wstaje słońce. Zaraz przyjedzie pierwszy tramwaj. Ta noc się kończy, czy tego chcemy, czy nie.

— Nie wszystko musi się kończyć razem z nocą.

Spróbował ją pocałować, ale nie odpowiedziała na pocałunek. Cofnął się. Przez chwilę stał bezradnie, po czym, jakby nie potrafił już znieść własnej bezczynności, zrobił gwiazdę na środku przystanku. Potem drugą. Trzecia wyszła tak koślawo, że niemal przewrócił się na plecy.

Monika patrzyła na niego w milczeniu.

Szymon w końcu opadł na chodnik, zdyszany i brudny. Spojrzał ku niej, szukając choćby cienia uśmiechu.

— Możemy obrabować sklep i pobrać się na schodkach! — zaproponował, wstając i otrzepując spodnie — Albo pojechać na koniec miasta, gdzieś, gdzie żadne z nas nie było. Pozwól mi być twoją antynudą. Ja też tego potrzebuję.

— Czemu zatrzymałeś mnie, kiedy chciałam zejść z przystanku? — zapytała

Zaskoczyło go to pytanie bardziej niż jej milczenie.

— Bałem się, że mi uciekniesz.

— Właśnie.

Nie dodała nic od razu. Przez chwilę patrzyła na swoje buty, potem podniosła głowę.

— Kiedy nie wiesz, co robić, pamiętaj, żeby być odważnym.

Nie był pewien, czy mówiła o tamtej chwili, o pocałunku, czy o czymś zupełnie innym. Chciał zapytać, ale bał się, że znowu sprowadzi wszystko do rozmowy o tym, co powinno się wydarzyć.

Ona siedziała spokojnie. On jeszcze przez kilka minut wyrzucał z siebie coraz dziwniejsze pomysły na randki. Ślub w urzędzie za granicą, noc w pociągu bez celu, taniec na dachu. W miarę jak robiło się jaśniej, wszystkie brzmiały coraz mniej przekonująco. Nadjeżdżał dzień, zwyczajny i nieodwołalny.

— Wsiądę do następnego tramwaju — powiedziała Monika. — Jedziesz ze mną?

— To znaczy, że…

— Nie. Każde z nas wysiądzie na swoim przystanku. I pewnie już nigdy się nie spotkamy.

— Monika, spróbujmy chociaż…

Urwał. Tym razem nie wyciągnął ręki.

Z daleka dobiegł metaliczny stukot kół. Szymon zapragnął, żeby motorniczy przejechał bez zatrzymania i dał mu jeszcze kilka minut, chociaż dobrze wiedział, że niczego by one nie zmieniły.

Monika podniosła torbę.

— Może spotkamy się jeszcze w innym opowiadaniu Szymek — powiedziała, uśmiechając się smutno

Dziewiątka zatrzymała się przy peronie. Drzwi rozsunęły się z tym samym sykiem co kilka godzin wcześniej. Monika weszła do środka. Nie odwróciła się, dopóki nie znalazła wolnego miejsca.

Szymon stał bez ruchu. Tym razem mógł wsiąść bez najmniejszego trudu.

Nie wsiadł.

Zostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Przewijanie do góry