Ziarno niedosytu

Ziarno niedosytu

Syntetyczna skóra jego jednoosobowego poduszkowca Izera Singularity natychmiast po zajęciu miejsca dopasowała się do anatomii Simoniusa i przeskanowała jego całe ciało:

– Wszystkie parametry w normie – jej głos był aksamitny i idealnie na skakał na skakance kokieterii i uprzejmości – Poziomy glukozy, nawodnienia oraz rytm serca wskazują na pełną witalność i doskonały nastrój.

Simonius uśmiechnął się lekko, poprawiając pasemka włosów w lustrzanej tafli wysuwającego się płynnie z deski rozdzielczej ekranu.

– A powiedz mi, moja droga, jak wypadają moje poziomy kortyzolu i charyzmy? – zapytał z figlarnym błyskiem w oku, wygodnie zapadając się w głębokie, mięsiste obicie fotela, które samoistnie skorygowało kąt nachylenia, odciążając jego kręgosłup.

– Kortyzol niewykrywalny, poziom serotoniny osiąga optymalne wartości, a Twoja charyzma, sądząc po mikroruchach mimicznych, jak zwykle onieśmiela nawet moje najmocniejsze algorytmy – odpowiedziała bez chwili wahania asystentka. – Dodałabym do tego zaledwie kapkę Twoich ulubionych, drzewnych perfum, by domknąć kompozycję tego poranka.

Z zza zagłówka wypsiknęła mgiełka perfum:

– Tak dobrze mnie znasz – rozsiadł się wygodnie w szerokim skórzanym wnętrzu i założył wirtualne okulary, których często używał w trakcie podróży – Dzieje się coś dzisiaj w mieście Izka? – machnięciem dłoni aktywując strumień najświeższych portali rozrywkowych

– To co zawsze, sir. Idealna, bezchmurna widoczność, wiatr w granicach strefy komfortu i wyjątkowo wydłużony, dwugodzinny zachód słońca.

– Ach no tak, dzisiaj weekend. – Simonius klasnął w dłonie – Ci od kontroli klimatu zawsze spinają się na weekendy

– Z newsów: ogłoszono zwycięzcę w kategorii najlepszego salonu piękności.

– Ooo, gdzie?

– Fabryka Piękna.

– Zrób rezerwację.

– Utworzono rezerwację.- Simoniusowi zawibrował inteligentny zegarek – Z resortu produkcji płyną z kolei świetne wieści: nadwyżka żywności przekroczyła sto procent. Nadmiar zostanie wysłany transportem orbitalnym do kolonii marsjańskich.

– Wybornie. Szacunek dla tych ludzi, oni to dopiero znają smak prawdziwego życia. – Simonius popatrzył w niebo przez przyciemniane szyby

– Z wiadomości gospodarczych Microsoft ustanowił dziś trzecie w tym miesiącu historyczne maksimum na giełdzie. Google i Amazon zresztą trzymają dokładnie ten sam kurs. Mija właśnie dziesiąty rok, odkąd te spółki nie zanotowały korekty większej niż jeden procent.

– Solidna robota, cały czas dowożą. Zupełnie mnie to nie dziwi. To po prostu świetne zespoły i tyle – Simonius patrzył na rzekę, która przecinała miasto.

Miejska plaża pękała w szwach, żyjąc swoim leniwym rytmem. Na kocach oraz matach mieszkańcy sączyli schłodzone drinki i lekkie wino, a w powietrzu mieszały się zapachy pieczonych batatów, świeżego sushi i trawy cytrynowej. Gdzieś w oddali, rozstawione tak, by dźwięki nie nachodziły na siebie, grały trzy niezależne sceny – z muzyką, teatrem i stand-upem. Wszystkie boiska do siatkówki były zajęte, a ponad głowami dynamicznie migały kolorowe dyski frisbee.

– Patricius prosi o wideo-rozmowę – wyemulowała Izera.

– Tak, łącz od razu! – Simonius momentalnie wyprostował się w fotelu, a jego palce poprawiły mankiet koszuli. Pociągnął głęboki łyk drinka, pozwalając, by chłodny smak cytrusów na moment uciszył ciche, trudne do nazwania ukłucie znużenia, które od przebudzenia nosił się gdzieś z tyłu za nim

Ekran w okularach rozbłysnął, ukazując twarz Patriciusa – opaloną, lekko zaczerwienioną od słońca i rozciągniętą w szerokim, beztroskim uśmiechu. Na jego okrągłym nosie spoczywały masywne okulary przeciwsłoneczne ze złotymi noskami.

– Siemasz, stary! Zegarek mignął mi, że kręcisz się gdzieś w pobliżu – wyrzucił z siebie Patricius, machając energicznie do kamerki. Przez ułamek sekundy w tle przemknął kadr Bulwaru Dostatku: morze parasoli, radosny falujący tłum i migotliwe refleksy wody. – Wpadasz na dół? Dziś jest totalny wypas, uwierz mi.

Simonius spojrzał za burtę poduszkowca. Z tej wysokości świat wyglądał jak czysta, poukładana makieta

– Cześć! Jestem w trasie, wiszę nad rzeką i widzę to wszystko z góry – odpowiedział z lekkim, ciepłym uśmiechem, skręcając lekko maszynę, by podzielić się widokiem. – No, ładnie to wygląda, nie powiem.

– Niech żyje Dostatek i Komfort, jego wieczny pomazaniec! – roześmiał się Patricius, dając lekki, salut dłonią w stronę nieba. – Ląduj i lecimy w tany, jak zawsze!

Przez głowę Simoniusa przemknęła błyskawiczna myśl o chłodnym drinku na plaży

– Czy odwołać rezerwację w Tajskim Zakątku? – wtrąciła nieinwazyjnie Izera

– O cholera, na śmierć zapomniałem. Jestem tam umówiony na masaż… – Simonius na ułamek sekundy opadł z entuzjazmu, a mięśnie na jego karku spięły się z irytacją – Byłem zapisany od dłuższego czasu i szczerze mówiąc, średnio mi się chce to teraz przekładać.

– Pragnę przypomnieć, że w pańskim pakiecie ma pan priorytet i nielimitowaną, bezkosztową zmianę terminów – dodał miękko wirtualny pilot.

Simonius machnął lekceważąco ręką

– Masaż? Wyśmienicie, nawet się nie tłumacz, czasem po prostu trzeba, a tobie się zwyczajnie należy. Między nami – sam bym się poddał jakiemuś solidnemu ugniataniu – skwitował Patricius, odwracając się na chwilę do kogoś poza kadrem.

– Chcesz, żebym cię zgarnął po drodze? – zaproponował Simonius, a poduszkowiec, natychmiast wyczuwając zmianę jego intencji, płynnie zredukował prędkość i zaczął podchodzić do lądowania. – Wpuszczą nas na moją rezerwację bez czekania.

Patricius jeszcze chwilę rozmawiał ze znajomymi poza kadrem, po czym dodał:

– Przekonałeś mnie! – Patricius zerwał się z leżaka, zgarniając ręcznik i ruszając sprężystym krokiem w stronę barowej lady, ani przez chwilę nie zwarzając nad logistyką planu. – Wziąć ci jakiegoś drina na wynos?

– Weź cokolwiek z rumem, tylko błagam, nie zapomnij…

– Z dwiema słomkami, stary, jasne, że pamiętam, przez jedną nie da się pić! – odkrzyknął, idąc przed siebie i co chwilę luźno, kłaniając się mijanym znajomym.

– Widzisz Izero, to właśnie, MY ludzie nazywamy przyjaźnią! – opadł błogo na kanapę

– Nie zamówił pan niczego do jedzenia. Uzupełnić zamówienie w barze, być może Pan Patricius mógłby przynieść je razem z drinkiem? – troskliwie dopytała Izera,

– Nie trzeba, w ośrodku mają całkiem przyzwoite menu – machnął ręką, patrząc na coraz wyraźniejszy Bulwar Dostatku

Pięć minut później Patricius, z rozpiętej do połowy lnianej koszuli, pakował się do poduszkowca z dwiema brzęczącymi lodem szklankami w dłoniach.

– Kopę lat, mon amigo! – Szeroki uśmiech nie schodził z jego twarzy. – Jak leci, opowiadaj. – Zrzucił się na fotel, który natychmiast ułożył się pod jego sylwetką.

– Witam pana, panie Patriciusie, świetnie pan dziś wygląda – odezwał się gładki głos pojazdu. – Czy temperatura i wilgotność są odpowiednie?

– Ale miła ta twoja Izunia. Ja swoją ustawiłem na bardziej władczy charakterek – zaśmiał się, rozlewając odrobinę drinka. – Wysuń mi coś na szkło, kochanie.

– Oczywiście.

Poduszkowiec płynnie oderwał się od ziemi, niosąc ich nad zgiełkiem Bulwaru Dostatku.

– Świetnie wyglądasz – odezwał się w końcu Simonius. – Jeśli chodzi o mnie, to serio dawno nie było tak dobrze. Mój zespół sprzedaży wymiata, ciągle bijemy KPI i co chwila latają nas na jakieś wyjazdy integracyjne.

– Tajlandia czy Europa? – zapytał Patricius, zaskakująco poważnie.

– Standardzik, Azja Południowo-Wschodnia – skrzywił się lekko, z udawanym współczuciem dla działu HR – ale fajnie, że czasem wrzucą coś ambitniejszego. Ostatnio zaszaleli z Saint-Moritz, a wcześniej było południe Włoch.

– O proszę, jak nietypowo. – Patricius uniósł brwi. – My w biurze śmiejemy się, że za rok powinni nam wydać tajskie paszporty. Bangkok znam już lepiej niż własną kieszeń.

Obaj wybuchnęli śmiechem.

– Dlatego potrzebuję tego masażu jak nigdy – Simonius rozprostował się w fotelu i pociągnął większy łyk.

– Należy ci się bratku, jak psu buda. – Patricius poklepał go po ramieniu, zionąc alkoholem

Znali się od lat, zrośnięci ze sobą poprzez niezliczone wyjazdy branżowe organizowane przez miasto, które w kwestiach integracji nigdy nie żałowało środków. Ich świat poruszał się sam, gładko i bezszelestnie, pędzony rosnącymi słupkami KPI, darmowymi drinkami nad bulwarem i statystykami

Simonius patrzył na migające w dole rzędy budynków, gdy nagle cień grymasu przemknął mu po twarzy. Odruchowo pociągnął łyk przez swoje dwie słomki.

Myślał o nadchodzącym wyjeździe do Azji i – ku własnemu zaskoczeniu – czuł, że wcale nie chce tam jechać. Ta myśl uwierała go z tyłu głowy, zupełnie absurdalna i niemożliwa do nazwania w rzeczywistości. Od rana czuł, że ta myśl kołacze mu z tyłu głowy.

– Widziałeś wyniki Apple i Amazon – Patricius zaproponował Simonowi wirtualne gogle

– To są dopiero goście co – otrząsnął się i wrócił do rzeczywistości – Wypuścili już nowy odcinek Wyspy Zdrad?

– Tak! – podekscytował się Patricius – Właśnie miałem to zaproponować

Panowie założyli gogle

– Stawiam dychę, że Nataliana będzie z Pomperianem

Tajski Zakątek był studium architektonicznej perfekcji – dwukondygnacyjny łuk z ciemnego, szczotkowanego drewna tekowego, wygięty w łagodną literę C, która oplotła polanę niczym otwarte ramię.

Budynek wydawał się wrastać w podłoże, całkowicie pozbawiony kątów prostych, ostrych krawędzi czy widocznych łączeń. Włókna drewna połączono bezszwowo z bezramowymi, zagiętymi taflami inteligentnego szkła, które z zewnątrz odbijały pnie choinek, a od środka pozostawały krystalicznie przezroczyste.

Wejście nie miało drzwi w tradycyjnym rozumieniu – szklana ściana rozstępowała się bezszelestnie, gdy tylko gość przekraczał odpowiedni dystans, wpuszczając go do wnętrza.

Podłogi wykonano z czarnego, ciętego laserowo łupka o fakturze sprawiającej wrażenie aksamitnej w dotyku. Kamień był podgrzewany tak, by jego temperatura dokładnie odpowiadała ciepłu bosej stopy. Wzdłuż giętych ścian ciągnęły się pionowe koryta z żywym, gęstym mchem, z którego chłodnymi strumieniami sączyło się zjonizowane, lekko nawilżone powietrze.

Światło nie dochodziło z żarówek ani lamp. Dyskretne, ciepłe mikrodiodowe włókna wplecione w słoje drewnianych paneli i głębokie spoiny w kamieniu komponowały się ze światłem dziennym, wpadającym przez duże szklane okna. Konstrukcja budowli pochłaniała wszelkie echo – każdy krok brzmiał głucho i miękko, jak na najgłębszym leśnym poszyciu, a grawitacyjne kurtyny wodne odcinały wnętrze od szumu wiatru i jakichkolwiek odgłosów cywilizacji.

– Rozpoczynam procedurę lądowania – obwieściła Izera.

Obaj momentalnie otrząsnęli się z wirtualnego świata.

– No wreszcie! – Simonius szybkim ruchem zrzucił pasy.

– Słynny Tajski Zakątek, uwielbiam to miejsce! – zawołał Patricius, gdy poduszkowiec miękko osiadł na płycie.

Wysiedli z pojazdu, rozprostowując nogi i biorąc głęboki oddech.

– Życzę panom przyjemnego pobytu – doleciał ich jeszcze gładki głos Izery, zanim drzwi zamykały się bezszelestnie, a maszyna uniosła się, odlatując na wyznaczony parking.

– Witamy w naszym ośrodku – ciepło przywitała ich niska opiekunka o kruczoczarnych włosach. – Widzę, że przyjechał pan z towarzystwem – dodała, uśmiechając się od ucha do ucha.

– Tak, mam nadzieję, że znajdzie się dodatkowa para rąk.

– W najgorszym wypadku będzie nas pani masować jednocześnie – parsknął śmiechem delikatnie wstawiony Patricius, szukając poklasku na twarzach towarzyszy

– Jesteśmy tu wyłącznie do państwa usług – odpowiedziała bez cienia zmieszania i gestem dłoni przepuściła ich przed sobą.

Trasa z lądowiska prowadziła wąskim, ułożonym z pojedynczych płyt chodnikiem wciętym w lasek. Szli w ciszy, jedno za drugim. Patricius, lekko otumaniony alkoholem i zmianą ciśnienia, rozglądał się na boki, chłonąc widoki. Simonius, idący w środku, trzymał wzrok wbity prosto w kamienne płyty pod stopami. Przed nim kołysały się czarne włosy opiekunki, która szła sprężystym krokiem, nie oglądając się za siebie.

Tuż przed samym wejściem Simonius na ułamek sekundy podniósł głowę, jakby chciał zadać pytanie. Kobieta natychmiast wyczuła ten zamiar, zatrzymała się przy drzwiach i odwróciła z idealnie wykutym uśmiechem.

– Wszystko w porządku?

– W jak najlepszym! – odpowiedział z miejsca Pat, przeskakując z nogi na nogę.

Simonius tylko lekko przytaknął, nie rzucając ani jednego słowa i wszedł do środka.

Wewnątrz powitała ich chmura zapachu kadzidłowca i rozlane w przestrzeni, miękkie dźwięki ambientu. Wszystko działało bez najmniejszego zgrzytu: idealnie wyprasowane, luźne uniformy personelu, wyprostowane sylwetki i płynne ukłony. Bez sekundy zwłoki przejęła ich dwójka nowych masażystek.

Jeden z nich odwrócił się w ich stronę z profesjonalnym, gładkim uśmiechem:

– Jakie masaże dzisiaj robimy?

– A co mamy do wyboru? – szybko odpowiedział Patricius.

– Ja poproszę klasyczny. – urwał Simon

– W państwa pakiecie do wyboru mamy wszystkie zabiegi szkoły tajskiej, wietnamskiej oraz hawajskiej. Do tego pełna dowolność dobierania zabiegów medycznych – dodała z satysfakcją – Olejowanie, wygrzewanie, odrobaczanie.

– Proszę mi dać coś klasycznego – zawiesił głos Sim

– To znaczy? – uśmiech masażystki nie zmienił szerokości ani o milimetr, a jej oczy na zastygły wpatrzone w punkt tuż nad nasadą jego nosa – Ma być intensywnie, czy lekko? długo, czy krótko?

Nagle obok wyrósł drugi pracownik, rozkładając trójwymiarowy arkusz menu :

– Ja bym chciał z kolei wiedzieć co z zjedzą Panowie po zabiegach? Dziś szczególnie polecamy medalion z Wagyu A5 opiekany podczerwienią w glazurowanej paście z czarnego czosnku, podawany na aksamicie z fioletowego batata z chmurką z aromatyzowanego imbirowego azotu lub jeśli szukają Panowie lżejszej opcji to może skompresowane serce palmy infused z liśćmi kaffiru, serwowane na chłodnej emulsji z kolendry i zielonego curry. Wszystko posypane kryształkami soli wędzonej w bambusowym drewnie.

Potrawy kuchni całego świata mieniły się i krzyczały do podniebienia obydwu Panów:

– Zobacz na to – nie mógł nadziwić się Pat – Za każdym razem, jak tu przyjeżdżam, jest coraz większy wypas. – porwał szybko z rąk sługi kartę menu.

– Ja jakoś nie jestem na razie głodny, nie będę w stanie wybrać – gestem ręki podziękował za spis dań

Obsługa z milczącym uśmiechem nie odbierała od niego karty:

– Namyślili się panowie odnośnie zabiegów? – uprzejmie próbowała dokończyć swoją sprawę pracownica, w której głosie nie było ani grama irytacji – Proszę nie czuć się pośpieszanym na wszystko mamy czas.

– Ja bym chciał, żeby ktoś mnie tak porządnie wytarmosił i zrobił coś z moją skórą twarzy, żeby była gładsza – wyrzucił z siebie z entuzjazmem Pat i poklepał się po policzku – A na kolację poproszę dekonstrukcję kaczej piersi w glazurze z yuzu, z pianką z wędzonego mleka kokosowego i kruszonką z palonego sezamu.

– Doskonały wybór. W takim razie oddaję pana w ręce kolegi – masażystka skłoniła się głęboko i skinęła na współpracownika.

Pat w duchu przełknął żal, że trafił mu się mężczyzna, i znów szeroko się uśmiechnął.

– Ja chcę coś klasycznego. Byle szybko, bez przeciągania – westchnął Simonius, przestępując z nogi na nogę.

– To może usiądziemy i wybierzemy coś razem? – uśmiechnęła się promiennie i wskazała głęboki niski puf.

– Właśnie tego chciałbym uniknąć – parsknął wymuszonym śmiechem. – Naprawdę nie ma pani jakiejś uniwersalnej opcji?

– Z wielką chęcią pomogę Panu wybrać coś z naszej dopasowanej oferty – sama usiadła na niskim siedzisku bez oparcia. – Proszę spocząć, na pewno do czegoś dojdziemy.

Simonius zrezygnowany opadł na pufę wystającą kilkanaście centymetrów nad podłogą. Z kolanami pod brodą wyglądał i czuł się nieporadnie.

– Zależy nam na utrzymaniu najwyższych wskaźników satysfakcji, dlatego musimy precyzyjnie zmapować profil – wyrecytowała, budząc ruchomym palcem cienki jak papier ekran. – W którym miejscu odczuwał pan ostatnio napięcie?

– Napięcie? – powtórzył niechętnie. – Nie wydaje mi się, żebym jakiekolwiek miał.

– A ból? Sztywność w odcinku szyjnym?

– Nie pamiętam. Może jak byłem mały.

Opiekunka uderzyła rysikiem w brzeg tabletu, zawieszając wzrok na jego twarzy.

– A pamięta pan, co robiliśmy podczas ostatniej wizyty?

– Coś się wybrało… Na pewno leżałem na brzuchu – wymruczał, wiercąc się na niskim siedzisku.

– Wspaniale! W takim razie filtr tradycyjny, strefa grzbietowa. – podsunęła mu jasny ekran. – Proszę tylko zatwierdzić wariant.

Simonius omiótł wzrokiem mieniące się ikony technologii masażu, stuknął w pierwszy lepszy punkt i oddał płytkę.

– Niech będzie ten, obojętne mi to.

Opiekunka zamarła. Uśmiech na jej twarzy nie zgasł, ale stracił całą elastyczność.

– Przepraszam?

– To znaczy… wszystkie wyglądają świetnie – poprawił się szybko

– Proszę dać mi chwilkę, za chwilę wrócę– powiedziała i energicznym krokiem zniknęła za mlecznymi drzwiami.

Simonius został sam w sterylnym, cichym hallu, próbując bezskutecznie znaleźć wygodniejszą pozycję na zbyt niskim siedzisku.

Zanim zdążył poprawić pozycję, drzwi rozsunęły się gładko. Do pokoju wszedł starszy, postawny mężczyzna z bujną siwizną, a za jego plecami przemknęła ta sama asystentka.

– Dzień dobry. Mikołaj Żewuski – ciężka, ciepła dłoń opadła na ramię Simoniusa z siłą, która skutecznie powstrzymała go przed powstaniem z pufy. – Podobno nasza oferta okazała się niepełna? Czy moja podwładna przekazała wszystkie niezbędne informacje? – Doktor rzucił asystentce krótkie, chłodne spojrzenie, po czym skinieniem głowy dał pacjentowi pozwolenie na wypowiedź.

– Nie, absolutnie, to nie tak… – Simonius wycisnął zmieszany uśmiech i podjął kolejną próbę wstania. Dłoń doktora nawet nie drgnęła.

– Proszę siedzieć, na spokojnie.

– Po prostu… nic konkretnego nie przychodzi mi do głowy. Wiem, że cokolwiek wybiorę, będzie tak samo dobre.

Żewuski i asystentka wymienili szybkie, ledwo dostrzegalne spojrzenie.

– Czyli decyduje się pan przekazać proces decyzyjny w nasze ręce?

– Tak! – Simonius odetchnął z wyraźną ulgą i po raz pierwszy swobodnie opadł w pufę – Dokładnie tak.

Doktor zawiesił głos na ułamek sekundy, po czym pokiwał głową z powagą

– W takim razie mamy jasność. Zrobimy dokładnie to samo, co ostatnio.

– Jest pan doktor pewny? – zapitała asystentka cicho, jakby czuła, że nie może milczeć

– Proszę zaprowadzić pana na salę, i tak już wystarczająco się naczekał – poklepał wstającego wreszcie Simoniusa po plecach i puścił do niego oczko – A po zabiegu proszę koniecznie do mnie wstąpić. – po czym po chwili dodał – Albo wie pan co? Sam dołączę do panów przy kolacji

Asystentka ruszyła przodem, a Simonius powlekł się za nią w bezszelestny łuk korytarza. Minęli pierwsze hebanowe drzwi, idealnie wtopione w ciąg ściany, pozbawione klamek, krawędzi i jakichkolwiek szczelin. Przy trzecich w powietrzu pojawiła się delikatna nuta zjonizowanej miętówki i żywicy – miękka, chłodna, wymierzona w sam raz, by uderzyć w nozdrza w chwili przejścia.

Simonius celowo skrócił kroku, zostając z tyłu o pół tempa na asystentką. Światło pod jego stopami dostosowało się płynnie do jego tempa. Stąpił lekko w bok, poza idealny środek chodnika – plama jasności natychmiast elastycznie rozciągnęła się pod jego podeszwą, nie pozwalając mu nawet na ułamek sekundy znaleźć się w cieniu.

Przed piątymi drzwiami asystentka zatrzymała się. Nie obejrzała się za siebie, ale stanęła w miejscu dokładnie w tej samej chwili, w której on wyrównał krok.

Ciemne skrzydło cofnęło się w głąb ściany, wypuszczając z wnętrza wąską smugę gęstego dymu.

Gdy tylko para pojawiła się w drzwiach masażystka momentalnie powstała i wygładziła swój bordowy uniform:

– Zostawiam Pana w naszych najlepszych rękach – delikatnym ruchem dłoni wskazała na kobietę wolno wychodzącą z cienia – Udanego masażu, po nim zapraszam tradycyjnie na kolację

Drzwi zeszły się za nim bezszelestnie, a półmrok i gęste ciepło pomieszczenia od razu zacieśniły się wokół niego jak zbyt ciasny opatrunek.

Simonius sięgnął do kołnierza, ale palce odmówiły mu posłuszeństwa. Dłonie miał wilgotne, a nadgarstki – nabrzmiałe od alkoholu i wahań ciśnienia – zacięły się w sztywnych, podwójnych mankietach. Szarpnął rękaw, ale materiał tylko wpił się w ciało. Złość skoczyła mu do gardła. Pociągnął raz jeszcze, zgrzytając zębami, aż nitki na szwach zatrzeszczały niebezpiecznie, a pod kołnierzykiem wezbrała fala gorąca.

Masażystka stała dwa kroki od stołu, zatopiona w całkowitym bezruchu. Z dłońmi złożonymi na brzuchu i uśmiechem wtopionym w twarz czekała z nieludzką, sterylną cierpliwością. Bez przestępowania z nogi na nogę, czy spoglądania na zegarek.

Simonius szarpnął z wściekłością po raz ostatni. Tkanina uległa z cichym pęknięciem, a dłoń wreszcie wyskoczyła z rękawa. Reszta ubioru poszła nieco szybciej.

– Proszę się położyć – jej głos był cichy, pozbawiony intonacji. Wskazała stół z owalnym wycięciem na twarz.

Mebel wydawał się o dwa cale za krótki. Simonius mościł stopy na chłodnej krawędzi, wciskając twarz w skórzany pierścień. Pozioma pozycja natychmiast przypomniała mu o wypitych drinkach w poduszkowcu – zapomniał wziąć tabletki anty kac i teraz faza pękła, a krew uderzyła do głowy z tępym pulsowaniem.

– Gotowy? – padło z góry.

– Tak… możemy zaczynać – wymruczał w czarny kwadrat podłogowego łupka, z ustami suchymi jak papier.

Głęboki wdech miał przynieść ulgę, ale słodkawy zapach kadzidła, wcześniej obojętny, teraz zaczął go drażnić. Zanim zdążył wypuścić powietrze, na jego łopatki opadł ciężar. Twarde dłonie masażystki wpiły się w ciało z bezduszną precyzją. Gniotła i rozcierała spięte tkanki, a każdy głębszy nacisk na plecy pchał żołądek w dół, budząc pod żebrami krótką, lepką falę mdłości. Z jego gardła wyrwał się zduszony jęk.

– Za mocno? – Dłonie na sekundę zastygły.

– Nie, nie… jest w porządku – skłamał w otwór

Czas na stole płynął wolno. Simonius co chwilę próbował lekko poprawić swoją pozycję na stole by usadowić się choć trochę wygodniej i zmieścić swoje przydługie ciało. W dodatku coraz więcej sił pochłaniała jego walka z zatruciem alkoholowym.

Wreszcie dłonie masażystki zaczęły przesuwać się lżej, szukając miękkiego rytmu. Nacisk słabł przez co Simonius wreszcie delikatnie się rozluźnił. Uniósł barki.

– Kończymy? – zapytała nad jego kręgosłupem.

– Nie, jest… bardzo przyjemnie – odpowiedział natychmiast, w lękliwej kurtuazji

Masażystka nie zrozumiała ukrytej wiadomości i pracowała nad nim dalej. Gdy wreszcie wycofała się bez słowa, Simonius usiadł na skraju stołu. Świat wokół niego lekko zawirował. Oparł łokcie na kolanach, przełknął z trudem gęstą ślinę i utkwił wzrok w podłodze. Plecy go piekły, w skroniach tłukł się tępy ból trzeźwiejącego organizmu, a w klatce piersiowej została tylko zimna, oporna przestrzeń.

Każdy ruch przy ubieraniu był powolny i ociężały zwłaszcza schylenie po buty wywołało uderzenie gorąca. Gdy wsuwał stopy w pantofle, w mlecznej framudze drzwi stanęła asystentka doktora Żewuskiego.

– Jak się Pan czuje po zabiegu? – zapytała stając idealnie na wprost

– Dobrze… świetnie odpocząłem – odpowiedział – Co będzie na kolacje?

– Bardzo się cieszę – szeroko się uśmiechnęła – Za momencik przyniosę dla Pana kartę dań, ale jeszcze przed tym chciałby się jeszcze z Panem spotkać doktor Żewuski aby uzupełnić dokumentacje

– Nie miał dołączyć do nas przy stole? – Simonius skrzywił się, nawet nie próbując maskować irytacji. Poczuł, jak pod powiekami zbiera mu się ciśnienie.

– Proszę się nie niepokoić, to potrwa niecałe pięć minut – odpowiedziała z nienaruszonym spokojem, przepuszczając go w drzwiach, by po chwili płynnym krokiem wysunąć się na prowadzenie.

Podróż chwilę im zajęła. Dłuższy spacer sprowadził ich wreszcie do wąskiej klatki schodowej:

– Nie wiedziałem, że macie tu taki schron – Simon skomentował odruchowo wybijającą się surowość niższego piętra

– Doktor mówi, że tutaj lepiej czuje potrzeby pacjentów – odpowiedziała

Wreszcie stanęli we dwójkę przed wyższymi od nich o dwie głowy drzwiach z surowej stali bez żadnej tabliczki oraz znaków szczególnych. Po krótkiej chwili z drzwi wyłonił się docent

– No, witam pana – doktor uścisnął mu dłoń i wprowadził do środka. – Wygląda pan znacznie lepiej niż te trzy godziny temu.

– Trzy godziny?! – Simonius zamarł

– No, może lekko przesadziłem, dwie z hakiem – zbagatelizował krótko Żewuski – Proszę usiąść.

Pomieszczenie było równie wysokie co drzwi i pozbawione jakichkolwiek ostrych krawędzi. Ściany, meble i sufit były obłe tak, że człowiek nie mógł o nic się uderzyć ani zranić. Pod ścianą stało monumentalne biurko z równo poukładanymi przyborami.

– Proszę się częstować – doktor wskazał miskę suszonych owoców na stoliku między fotelami – Widzę, że naprawdę pan zgłodniał.

– Umieram z głodu – wymruczał Simonius z ustami pełnymi bakalii. – Proszę mi przypomnieć, dlaczego nie możemy odbyć tej ankiety przy normalnym posiłku i piwie. Patricius pewnie usycha tam z nudów.

– Pana przyjaciel odjechał jakiś czas temu do miasta.

– Dlaczego go nie zatrzymaliście?! – Simonius zamarł, zapominając o żuciu.

– Polecił zaprosić Pana na imprezę do Granicy, po powrocie – Żewuski gestem dłoni starał się wyciszyć Simoniusa – Wróćmy do tematu. Czego dokładnie brakowało panu w naszym zabiegu?

– Czego brakowało… Wiem, czego brakuje mi teraz: Pata. Przecież nie mógł skończyć tak dużo wcześniej ode mnie!

– Zła metoda? – drążył niewzruszony Żewuski.

– Słucham?

– Nieatrakcyjna masażystka? Za mocny nacisk?

– Nie wiem… – Simonius wypuścił powietrze i zmęczony opadł na oparcie fotela.

– Co pan przez to rozumie?

– Nie umiem tego wyjaśnić – zasępił się, dziwiło go jak dziwnię brzmią jego własne myśli ubrane w słowa.

– Z pana ciała odczytaliśmy bardzo rzadkie wibracje dyssatysfakcji – Żewuski zacisnął dłonie na podkładce z dokumentami. – Bardzo zależy nam na znalezieniu źródła. Wystrój? Drażniący zapach? Za krótki stół? Bardzo proszę o pełną szczerość

– Nie, nie, nie – Simonius machnął dłonią. – Znaczy… to też, ale to nie w tym rzecz.

– Mógłby pan tą rzecz opisać? – Żewuski usilnie szukał jego spojrzenia. – Patrzę w pana profil z ostatnich miesięcy i nie widzę żadnego logicznego powodu. – podsunął mu tablet z kolorowymi wykresami. – Tutaj doszło do załamania. Naprawdę proszę się nie krępować, to zostanie tylko między nami.

Simonius głęboko westchnął.

– Za dużo zadajecie pytań – mruknął, chcąc być złośliwy, ale Żewuski bez mrugnięcia okiem zanotował to na swojej podkładce – Po prostu… czuję w sobie coś nietypowego. Jakbym dostał dokładnie to, o co prosiłem, ale…

– Wszystko przed ale jest nieprawdą – podchwycił natychmiast Żewuski, a jego rysik zawisł nad ekranem.

– No właśnie… To takie uczucie, jakby swędziało mnie coś głęboko pod skórą i nie mógł tego podrapać. Albo jakbym teraz wlał w siebie dwa litry czystej wody zamiast zjeść obiadu. Żołądek mam pełny, ale dalej jestem głodny

– Interesujące

– Ciężko mi to wytłumaczyć, pierwszy raz czuję coś podobnego – Simon rozłożył ręce

Żewuski przerzucił trzy kartki na swojej podkładce wte i wewte:

– Przedziwny przypadek – odjechał fotelem i wstał – Chyba najwyższa pora coś zjeść

– Oj tak, bakalie są pycha, ale – energicznie wstał, a doktor odprowadził go do drzwi

– A wszystko przed „ale” to nieprawda – uśmiechnął się i poklepał Simona po ramieniu – Proszę dobrze nakarmić naszego pacjenta

W drzwiach czekała szeroko uśmiechnięta asystentka, która miała odprowadzić go do restauracji. Gdy szli, Simon zagadnął ją niechętnie:

– Jak rozumiem będę jadł sam? – zagadnął Simon

– Pan Patricius polecił zaprosić Pana na imprezę o 22 w Klubie Granica, ale tu na miejscu jesteśmy gotowi zapewnić Panu dogodne towarzystwo – włączyła swój tablet zwisający z barku niczym torebka – życzy pan sobie profil towarzyski lub romantycznym? osobowość gadatliwa lub słuchająca?

Dłużej spoglądał na asystentkę:

– A mógłbym najpierw spojrzeć na menu? – zmienił temat

– Oczywiście, oto co dziś zostało w naszej kuchni – podała mu swój tablet – polecam przede wszystkim Pana ulubione Siekany antrykot medium-rare w złocistej brioche.

– Z frytkami jeśli można

– Świetny wybór – wyszczerzyła zęby w uśmiechu

– I podwójne whiskey – dodał na końcu

– Oczywiście

Gdy wrócili na główny poziom ośrodka, słońce za oknami kończyło swój i tak sztucznie wydłużony bieg. Na korytarzach, obok sterylnych obrazów i ciężkich wazonów, cicho pracowały małe, wolno przemieszczające się platformy czyszczące – przypominały idealnie oszlifowane, gładkie otoczaki.

W restauracji panował już zdecydowanie wieczorny nastrój. Światła przygaszono do połowy, pozostawiając głównie kameralne punktowe lampki na stolikach. Surowy postindustrialny wystrój wnętrza przełamywał palący się na środku sali żywy ogień, bijący naturalnym ciepłem. Przestrzeń była niemal całkowicie pusta.

Zaraz obok baru siedziało trzech mężczyzn w różnym wieku, wszyscy w jednakowych szlafrokach i miękkich kapciach. Mimo że zajmowali osobne stoliki, ustawiono je tak blisko siebie, że tworzyli jeden wspólny, milczący krąg. W zupełnej ciszy, ze wzrokiem pusto utkwionym w ciemniejącą ścianę lasu za szybą.

Simonius na ich widok odruchowo poprawił posturę i mocno się wyprostował, a ręką poprawił włosy. Podążył wzrokiem w kierunku gęstwiny za oknem, próbując dostrzec to, co tak całkowicie ich pochłonęło.

Młoda kelnerka niosła na tacy cztery identyczne, ciężkie szklanki ze złocistym koniakiem. Bez słowa stawiała je po kolei przed każdym z mężczyzn – ostatnia trafiła na stolik Simona.

– Kim są ci panowie? – spytał, nie zwracając uwagi na drinka i siadając na swoim miejscu.

– Panowie przebywają u nas na wypoczynku długoterminowym – odparła tym samym, gładkim i do bólu neutralnym tonem.

– Wyglądają, jakby naprawdę go potrzebowali – mruknął, sięgając po szklankę. Zimna whisky spłynęła po gardle. Nie pił dłuższy czas, dlatego ostry smak rozbudził go i wyostrzył jego zmysły.

Jeden z facetów, nie odrywając wzroku od szyby, uniósł zgięty palec, po czym jednym sprawnym, bezdusznym łykiem wykończył całą zawartość naczynia.

– Pański antrykot za moment będzie gotowy – kelnerka skłoniła się delikatnie i podeszła podmienić pustą szklankę.

Czekając na jedzenie, Simonius nie potrafił odciągnąć od nich wzroku. Wreszcie postanowił dosiąść się do ich kręgu.

– Ładny widok z dobrym whiskey i uroczą obsługą – rzucił szarmancko na powitanie, chcąc wnieść w tę przestrzeń trochę animuszu – czego chcieć więcej – pewny siebie usiadł przy najbliższym wolnym stoliku i założył nogę na nogę

Tamci dopiero spostrzegli, że ktoś nowy pojawił się w sali:

– Święta prawda – powoli pokiwali głowami – a jednak czegoś brakuje, prawda?

Pozostali dwaj odruchowo przytaknęli. Simonius również skonił głowę, choć z wyraźnym oporem, próbując obrócić wszystko w żart:

– No tak kelnerka wydaje się być już przez kogoś zajęta – z szelmowskim uśmiechem na próżno szukał reakcji w ich twarzach

– Jak tylko Pan poprosi, to przyślą panu dowolne ilości wolnego towarzystwa – odpowiedział ten siedzący pośrodku

– Najwyższa liga – dodał ten najdalej i cmoknął w palce

Simonius rozejrzał się po sali, szukając punktu zaczepienia, czym mógłby wkręcić się lepiej w rozmowę:

– No tak, masaż mógłby być mniej wykańczający

– To, to akurat jest najmniejszy problem – wszyscy rozumiejąco przytaknęli

– Dokładnie, to jest pikuś z tego wszystkiego – nieodrywając wzroku od lasu westchnął mężczyzna siedzący najbliżej

– Siekany antrykot medium-rare w złocistej brioche z frytkami – Simonius był wdzięczny kelnerce za przełamanie tej ciszy – a dla Panów ulubione napoje – z gracją stawiała szklanki z brzęczącym lądem na podkładkach i zabierała stare – Czy w czymś jeszcze mogę pomóc?

– Nie, kochanieńnka, leć odpocząć – odparł środkowy najstarzej wyglądający mężczyzna

Simonius z miejsca zaczął jeść swojego brioche’a zagryzajać frytkami maczanymi w sosie. Jeden z towarzyszy spojrzał na swój błyszczący zegarek:

– Panowie, zbieram się do siebie. Szumi mi w łbie od tej wódy.

– Masz rację że coś z nią dzisiaj nie tak – drugi obejrzał płyn pod światło, po czym wychylił go jednym sprawnym ruchem. – Też lecę. Średnia dzisiaj. Bardzo średnia.

Subtelnym ruchem dłoni pożegnali się z pozostałą dwójką i skierowali się do wyjścia. Simonius zerknął odruchowo na swój zegarek i przełknął łapczywie kęs

– Spokojnie, nie zabiorą Panu – zaśmiał się chrypliwie ostatni pozostały

– Przepraszam najmocniej – otarł usta chusteczką – ale właśnie zorientowałem się, że jesteśmy już godzinę po zamknięciu i chyba najwyższy czas faktycznie wracać do domu

– To Pan wraca? – tamten wreszcie oderwał wzrok od okna. W jego oczach była mętna, bezdenna ciekawość – o tej porze zwykle nie ma już nikogo z zewnątrz

– Nie no, wracam do miasta, na imprezę – szybko pokręcił głową. – A pan tu zostaje na noc?

– Żeby to jedną – pociągnął ze szklanki – ale ciekawe to z tym Pana wyjściem, aż się cieszę że zostałem i będę mógł to zobaczyć

– Ale jak to: wypuszczają?

– Jak Pana wypuszczają

– Nic nie rozumiem

– Nie ma tu nic do rozumienia – westchnął głęboko – po prostu wziąłem Pana za jednego z nas

Słowa „jednym z nas” uderzyły Simona jak prąd:

– A nie, nie to pomyłka ja zostałem dłużej wyłącznie przez małe usterki techniczne przy zabiegu. Procedura się przeciągnęła, to wszystko. – głos miał nienaturalnie opanowany zupełnie jakby recytował

– W takim razie proszę wybaczyć, ale dawno nie było w tych stronach Gościa o tej porze, który nie zostawałby na dłużej

– Jeśli mogę spytać… – zawiesił głos, dopijając whisky, która od razu spaliła go w przełyku. – Dlaczego w ogóle zdecydowali się panowie tu zostać? Widzę przecież, że nie do końca wszystko tu panom pasuje.

Mężczyzna spojrzał na Simona i parsknął cynicznym śmiechem:

– To nie z miejscem jest coś nie tak, tylko z nami – poprawił się w fotelu i zabrał do dokończenia drinkami

– Czyli… – tamten podniósł palec na znak że jeszcze nie skończył

– Niedosyt, mówi to coś Panu?

– Nie, co? – wykrzywił buzię w grymasie

-N-I-E-D-O-S-Y-T – przeliterował głośno i wyraźnie

– To jakaś dolegliwość? – dopytywał Simonius

– Czort go tam wie co to takiego, doktory i terapeuci rozkładają ręce

– A skąd ta nazwa?

– Podobno z jakiegoś staroeuropejskiego języka. Znaleźli w historycznych źródłach zapiski o podobnych przypadkach sprzed stuleci – mężczyzna pukał palcem w pustą szklanicę – ale to wszystko co wiemy. Psycho-optometryści są bezradni, zalecają jedynie rozweselacz w płynie

Simonius przełknął ostatni gryz burgera i popił większym łykiem:

– A na czym dokładnie niedosyt polega? – drążył temat

– Różnie. U mnie zaczęło się od takiego podskórnego mrowienia. A potem przyszło to paraliżujące wrażenie… że cokolwiek dostajesz, cokolwiek widzisz i czujesz, jest po prostu nieidealne, że wszystko pod spodem jest po prostu puste.

Rozmowa zamarła. Dłuższą pauzę przerwał pisk odsuwanego krzesła wizytującego Simona:

– Miło było pana poznać. Życzę dużo zdrowia – rzucił Simonius, dosuwając krzesło do stolika. – Obiecuję odwiedzić panów za miesiąc.

Rozejrzał się po sali w poszukiwaniu kogoś z obsługi, by obwieścić swoje wyjście, ale przestrzeń wypustkowała. Tylko barman w milczeniu przecierał stalowy blat. Kierowany intuicją i pośpiechem, Simonius ruszył ku wyjściu. Ledwo przekroczył próg restauracji, natknął się na doktora Żewuskiego, cicho rozmawiającego ze swoją asystentką.

– Och, tu państwa mam – odsapnął z lekką przesadą. – Bardzo prosiłbym o podstawienie mojego poduszkowca. Najwyższy czas się zbierać, do miasta jest kawałek, a chciałem jeszcze zdążyć zmienić fryzurę.

– Oczywiście – Żewuski odprawił asystentkę krótkim skinieniem głowy. – Mam nadzieję, że zdążył się pan w spokoju posilić?

– Tak, jak najbardziej. Wyborne mięso i dobra whisky – skłamał kurtuazyjnie, odprowadzając wzrokiem znikającą w korytarzu kobietę.

– Panie Simoniusie, jako ośrodek chcielibyśmy zaproponować panu nieodpłatny pobyt w celu zrekompensowania dzisiejszej… niepełnej wizyty – Żewuski nie zdołał uciec od przesadnie formalnego, urzędowego tonu.

– Dziękuję, z chęcią wpadnę za miesiąc. Muszę zresztą odwiedzić tych trzech dżentelmenów – wskazał kciukiem w stronę sali.

– O, proszę. Czyli udało się panom poznać… – Żewuski na ułamek sekundy uciekł wzrokiem. – Chciałem jednak uściślić, że najbardziej wskazane byłoby skorzystać z naszej gościnności już dzisiaj i zostać u nas na noc.

Simonius zastygł i utkwił wzrok w pustym podjeździe za szklaną ścianą.

– Dziękuję za propozycję, ale naprawdę dzisiaj nie mogę. Za ile mogę spodziewać się pojazdu? – wymownie zerknął na zegarek.

– Jestem pewien, że już niedługo – uspokajał go doktor. – Uważam jednak, że akurat pan niezwykle skorzystałby na takim pobycie. Nasz personel zająłby się panem należycie i jutro z rana opuściłby nas pan w stu procentach usatysfakcjonowany. W przeciwieństwie do stanu obecnego.

– Ależ ja czuję się wyśmienicie usatysfakcjonowany – Simonius wyszczerzył zęby w sztucznym, szerokim uśmiechu.

– Pańska biochemia mówi nam co innego – Żewuski zaczął niepokojąco przeszukiwać kieszenie fartucha. – W tym stanie naprawdę nie powinien pan iść na żadną imprezę. To może się tam tylko zaognić…

– Co takiego ma się zaognić?! – wybuchnął Simonius. – Czuję, że nabawiłem się tego wszystkiego wyłącznie od pana i całej tej sterylanej atmosfery! Ze zwykłego poirytowania zrobiliście jakąś pradawną, nieuleczalną chorobę, o której w dodatku nic nie wiecie!

– O czym pan mówi?

– Niedoset, czy jakoś tak.

Doktor Żewuski po raz pierwszy odciągnął wzrok i spuścił go na podłogę.

– Ach tak. Czyli i o tym mieli panowie okazję porozmawiać… – zrezygnował z udawania – Odnotowujemy pewne powtarzające się symptomy, ale nauka to powolny proces. Nie wyciągamy pochopnych wniosków i przede wszystkim zachowujemy ostrożność. Na razie skupiamy się na leczeniu objawowym, dlatego proszę nie bagatelizować naszych wskazówek

Poduszkowiec wciąż nie nadlatywał, a czerwonawe światło zachodzącego słońca coraz cięższymi smugami przebijało się przez ścianę lasu.

– Leczycie objawy, których nawet nie potraficie nazwać. Super – powoli kiwał głową – Bez obaw, nie pójdę na żadną imprezę – nie mam nastroju. Najpierw sam muszę sprawdzić parę spraw

– Mamy tutaj własną bibliotekę z imponującym zasobem i chronione, szybkie łącze – wtrącił skwapliwie doktor. – Najlepsze warunki do… badań.

– Nie przekona mnie pan, żebym został tu choćby nadprogramowy kwadrans.

– Dobrze – Żewuski urwał, gdy nad podjazdem wreszcie rozległ się cichy, basowy świst nadlatującego poduszkowca. – W takim razie proszę dać się przekonać chociaż do tego, by nie drążyć tego tematu.

– To znaczy? – odparł Simonius, ośmielony pulsującym światłem pojazdu i unoszonymi właśnie drzwiami.

– To znaczy, że już naprawdę lepiej, aby poszedł pan na tę imprezę, niż cokolwiek sprawdzał czy czegokolwiek szukał – Żewuski zniżył głos, ignorując kpiący grymas na twarzy Simona. – Może być pan w grupie ryzyka. Z tego, co zdołaliśmy ustalić, czynnik psychologiczny nie jest obojętny dla przebiegu i myślenie, o tym może drastycznie przyspieszyć… zakażenie.

– – Dziękuję za ostrzeżenie. Teraz przynajmniej wiem, że szukam we właściwym miejscu – rzucił przez ramię, nie czekając na odpowiedź Żewuskiego, i zniknął w kabinie poduszkowca – Do widzenia doktorze!

Opadł na fotel pośród swoich czterech lewitujących ścian i wypuścił z płuc ciężkie powietrze.

– Co za dzień… – mruknął pod nosem, sięgając do kołnierzyka i rozpinając o jeden guzik więcej.

Poduszkowiec oderwał się od ziemi z cichym, basowym pomrukiem generatorów grawitacyjnych. Gwałtowny skok przyspieszenia wcisnął Simona głęboko w oparcie. Gdy spojrzał w dół przez panoramiczną, polaryzacyjną szybę, dostrzegł szybko malejącą sylwetkę doktora Żewuskiego. Lekarz niemal biegł z powrotem w stronę kompleksu, trzymając dłoń przyciśniętą do implantu słuchawkowego.

— Witaj, Simoniusie — z ukrytych w obiciu sufitu emiterów dobiegł aksamitny, syntetyczny głos pokładowego AI. — Mój sensor biometryczny wykrywa u ciebie podwyższone tętno, wysokie napięcie mięśniowe oraz rozdrażnienie. Czy powinnam podać schłodzony koktajl tonizujący i automatycznie zgłosić tutejszy ośrodek do Centralnego Urzędu Ochrony Konsumpcji?

— Nie, nie ma takiej potrzeby — burknął Simonius. Wiercąc się nerwowo w głębokim, skórzanym fotelu, nie odrywał wzroku od kurczącego się w tyle lądowiska. — Zmień priorytet misji. Nawiguj do Głównego Archiwum Danych Medycznych w Sektorze Siódmym.

— Wybrana destynacja kończy cykl operacyjny za czterdzieści osiem minut. Występują utrudnienia w przesyle danych rezerwacyjnych. Czy przełożyć wizytę na jutrzejszy poranek?

— W takim razie lećmy jak najszybciej. Zezwalam na autoryzację procedur awaryjnych i pominięcie miejskich limitów prędkości — rzucił, po czym nerwowym ruchem przeczesał palcami włosy do tyłu, próbując opanować drżenie dłoni.

— Zrozumiałam. Przechodzę w tryb lotu suborbitalnego. Jaki koktajl przygotować na drogę w celu stabilizacji kortyzolu?

— Żaden! — uciął ostro. — Zamiast tego przeszukaj sieć globalną. Kategoria: medycyna eksperymentalna, patologie rzadkie. Hasło kluczowe: Niedosyt.

W tym samym momencie na wewnętrznej stronie szyby poduszkowca rozbłysła błękitna, holograficzna czcionka, a syntetyczny głos zaczął beznamiętnie recytować:

— Hasło zbliżone: NIEDOSTATEK. Termin historyczno-antropologiczny, definiujący pierwotny stan bytowania gatunku ludzkiego w epokach przedoptymalizacyjnych. Charakteryzował się sytuacją, w której zasoby niezbędne do podtrzymania podstawowych funkcji życiowych organizmu, takie jak kalorie, woda pitna czy energia termiczna, były ograniczone, a biologiczne przeżycie jednostki z dnia na dzień stanowiło realne wyzwanie egzystencjalne. W ujęciu historycznym…

— Nie, stop! Nie chodziło mi o niedostatek! — Simonius machnął ręką, rozbijając hologram, i sfrustrowany pokręcił głową. — Szukaj fonetycznie.

— Hasło zbliżone: Niedosłuch. Jest to choroba narządu słuchu, przez którą…

— NIE! DO! SYT! — przeliterował głośno, niemal plując w emiter mikrofonu na desce rozdzielczej.

Nastąpiła sekunda pełnej szumu ciszy procesora.

— Baza danych zawiera wiele haseł bliskoznacznych, jednak w publicznych rejestrach nie odnotowano dokładnego dopasowania dla tej frazy w kontekście medycznym.

— Przygotuj gogle neuronowe, sam to sprawdzę — rzucił Simon. Przesiadł się na środek szerokiej, tylnej kanapy, szeroko rozstawiając nogi, by złapać balans podczas ostrych manewrów maszyny.

Z sufitu wysunęło się ramię z ciężkimi okularami VR. Założył je na oczy i natychmiast zanurkował w cyfrowy gąszcz. Przez kilkanaście minut agresywnie wertował surowe interfejsy niezależnych wyszukiwarek, głębokie repozytoria danych i rządowe archiwa. Na sam koniec desperacko zaczął przeszukiwać zdecentralizowane sieci społecznościowe, szukając choćby wzmianki na forach. Z transu wyrwał go dopiero ponowny, chłodny komunikat autopilota.

— Za pięć minut dotrzemy do celu. Kontrola ruchu powietrznego wydała warunkową zgodę na lądowanie na tarasie górnym.

— Cholera! — Simonius zrzucił gogle z twarzy, pozwalając, by z łomotem upadły na podłogę pojazdu. — Faktycznie nie ma po tym żadnego śladu! Wycięli wszystko…

Wyjrzał przez szybę. Pod poduszkowcem rozciągała się przepastna, monolityczna struktura — gigantyczna, ścięta piramida, która dominowała nad horyzontem niczym grobowiec minionej epoki. Jej potężne zbocza, wznoszące się pod ostrym kątem, były nienaturalnie gładkie. Architektura pozbawiona została jakichkolwiek okien, manifestując absolutną izolację i chłodną potęgę instytucji. Tę przytłaczającą bryłę obmywało sztuczne, bursztynowe światło reflektorów ukrytych u podstawy. Lizało ono monumentalne ściany, sprawiając, że każda z nich tonęła w nieco innym, miedzianym odcieniu.

— Ile dokładnie mamy czasu? — zapytał Simonius, błądząc niepokojącym wzrokiem po potężnym gmachu i otaczających golądowiskach.

— Archiwum kończy przyjmowanie interesantów za dokładnie czterdzieści dwie minuty. Jutro filia jest otwarta od godziny szóstej rano. Czy zarezerwować cyfrową przepustkę na kolejny cykl?

— Nie. Myślę, że to nie zajmie długo — Simonius poprawił kołnierz koszuli i zacisnął dłonie w pięści, czując, jak adrenalina uderza mu do głowy. — Ląduj, kochana. Ląduj natychmiast.

Lądowisko, choć ogromne, świeciło pustkami – zaledwie parę maszyn stało zaparkowanych niedaleko głównej bryły budynku. Na zachodnim niebie słońce zostawiało gęstą, pomarańczową plamę, rozlaną nisko nad horyzontem niczym pęknięte żółtko.

Simonius wyskoczył z poduszkowca, zanim grawitatory zdołały gładko osadzić go na rozgrzanej po całym dniu płycie. Pobiegł w stronę monumentalnego wejścia, zwalniając dopiero przed samymi drzwiami. Zastygł na ułamek sekundy, próbując nawykowo przygładzić potargane włosy i poprawić koszulę, po czym pchnął ciężkie skrzydło.

Wnętrze było wysokie, chłodne i surowe, wyłożone gładko ciosanymi płytami jasnego piaskowca. Pośrodku tej halowej przestrzeni odcinała się wysepka recepcji – sterylna i jasna. Tutaj pośpiech wyglądałby nieprzyzwoicie, więc zmusił się do szybkiego marszu, mijając po drodze plakaty i ekspozytory czasowej wystawy poświęconej psychofizjologii efektu placebo.

– Dzień dobry! – opadł ciężko na ladę, niemal przewracając stojak z ulotkami.

– Dobry wieczór – odpowiedziała recepcjonistka, bez pośpiechu odrywając wzrok od czytnika i zsuwając okulary z nosa. – W czym mogę pomóc?

– Szukam informacji o dawnej chorobie, z którą medycyna uporczywie walczyła lata temu. Co może mi pani w tym temacie zaoferować? – wypalił na jednym oddechu.

– Praktycznie całe nasze archiwum jest pełne schorzeń, z którymi sobie poradziliśmy – odparła spokojnie. – Najłatwiej zacząć od naszej bazy cyfrowej. Większość zbiorów jest ogólnodostępna w sieci.

– Sęk w tym, że w sieci nie ma po tym najmniejszego śladu! – wyparował pukając palcem w kamienny blat.

– I zamierza pan w związku z tym przeprowadzać amatorską kwerendę w piątek o dziewiętnastej trzydzieści? – zapytała, wymownie spoglądając na miniaturowy zegarek na lewym nadgarstku.

– Proszę mi wierzyć, to śmiertelnie poważna sprawa! – złożył dłonie jak do modlitwy, nachylając się nad ladą. – Chodzi o niedosyt.

– O… co? – kobieta wykrzywiła usta w grymasie i ułożyła palce na klawiaturze terminala.

– Nie-do-syt – powtórzył dobitnie, po czym chwycił leżący na blacie długopis i wygryzmolił to słowo na jednej z kartek leżących pomiędzy nimi.

– Sprawdzę w rejestrze pomocniczym – wstała i ujęła skrawek papieru. – Zaraz wracam.

– Proszę brać wszystko, co wyda się pani choćby delikatnie powiązane! – zawołał za nią. – Bardzo dziękuję!

Gdy zniknęła na zapleczu, Simonius zaczął krążyć po holu szerokimi, nerwowymi krokami. Zrywał się z profilowanej kanapy, wnikliwie studiował obrazy z wystawy placebo, po czym wracał pod ladę.

„Szanowni państwo, do zamknięcia archiwum pozostało dziesięć minut. Prosimy o dokończenie pracy i odkładanie zbiorów na wyznaczone miejsca” –  brzmiał mechanicznie słodki głos komunikatu

Chwilę później z zaplecza wyłoniła się recepcjonistka.

– I jak? – doskoczył do niej, nim zdążyła zatrzymać się przy ladzie.

– Przepchnęłam dla pana zbiory ogólne, leksykony oraz encyklopedie dotyczące chorób dawnych i wyeliminowanych – powiedziała, ciągnąc za sobą ciężki, trzystopniowy wózek z nierdzewnej stali, pełen oprawnych tomów. – Może pan próbować na własną rękę, ale nasz system wyszukiwania nie zwraca żadnego wyniku pod tym hasłem.

– Z wielką chęcią upewnię się osobiście – rzucił, dopadając do wózka.

– Wyłącznie z osobistej ciekawości, czy mogę spytać, skąd pan w ogóle zna to słowo? – zawiesiła wzrok na wygryzmolonej karteczce – Niedosyt?

– Od lekarza – rzucił krótko.

– Ciekawe… – puściła uchwyt wózka i wróciła za ladę

– A dlaczego pani pyta? – zaczął gorączkowo kartkować spis treści najbardziej pękatej z encyklopedii.

– Pytam, bo w katalogu zakonserwowanym figuruje dokładnie jedna pozycja, która posiada to słowo w tytule – odparła powoli.

– I mam ją tutaj?! – natychmiast zatrzasnął księgę i zaczął przebiegać wzrokiem po grzbietach na wózku.

– Nie.

– Dlaczego?! W takim razie bardzo prosiłbym o jej jak najszybsze sprowadzenie! – wyprostował się, wstrzymując oddech.

– Niestety to niemożliwe. Pozycja jest niedostępna.

– Spokojnie, jeśli wolumen jest zbyt stary lub uszkodzony, wystarczy mi skan albo jakakolwiek inna cyfrowa forma! – pokojowo rozłożył ręce

– Jest niedostępna pod żadną postacią – odparła sucho. – Bardzo mi przykro.

– Chyba się nie rozumiemy – Simonius wyciągnął z kieszeni swój państwowy identyfikator i z głośnym stukotem cisnął nim o kamienny blat. – Jestem prawowitym obywatelem i mam prawo do pełnego dostępu zasobów tego archiwum! Pytam jeszcze raz: w jaki sposób mogę uzyskać wgląd w treść tej książki?

– Nie jestem w stanie udzielić panu odpowiedzi na to pytanie – odparła, nie podnosząc wzroku znad terminala.

– To po jaką cholerę tu pani w ogóle siedzi?! – palnął otwartą dłonią w ladę. Huk poniósł się po wysokim holu. Zderzywszy się z bezdusznymi ścianami z piaskowca. Nie wiedząc co zrobić z rękami rozpiął kolejny guzik koszuli – Jaki jest pełny tytuł?!

– Panie Sławku, proszę do recepcji głównej. Dziękuję – powiedziała do mikroportu w poły żakietu, nie spuszczając wzroku z petenta po czym wstała. – Archiwum jest zamknięte. Do widzenia.

Z głębi korytarza dobiegł ciężki, miarowy krok. Zza zakrętu wyłoniła się potężna postać ochroniarza z pistoletem sygnałowym u pasa.

– Przepraszam… niepotrzebnie się uniosłem, poniosły mnie nerwy – Simonius podniósł mokre od potu dłonie w obronnym geście, choć głos drżał mu niespokojnie. Odepchnął stalowy wózek. – Czy mógłbym chociaż poznać nazwisko kierownika placówki? Albo porozmawiać z nim osobiście?

– Kierownik dawno wyszedł. I pan również właśnie wychodzi! Do widzenia! – pracownica wyszła zza lady, by odciągnąć wózek na zaplecze. – Takiej bezczelności te ściany nie widziały od lat.

– Prawo państwowe nakazuje pani podanie personaliów swojego przełożonego – spokojnie, ale asertywnie, po raz pierwszy w życiu odwołał się do jakichkolwiek przepisów prawnych.

– Profesor Jan Czeczot, rektor Głównej Uczelni Medycznej – rzuciła przez ramię. – Panie Sławku, proszę odprowadzić pana do wyjścia.

– Sam trafię! – Simonius zwinnie wyminął powolny cień ochroniarza. – Dziękuję za profesjonalizm!

Słowa rzucił już w biegu. Wypadł na zewnątrz, gdzie miejskie latarnie rozświetlały drogę żółtymi słupami światła. W sekundę był w poduszkowcu.

– Izereczko ty moja… – mruknął, niecierpliwie stukając palcami w kadłub, nim grawitacyjne drzwi zdążyły w pełni się unieść. – Mamy dobrą passę! Wyszukaj mi piorunem faceta: Czeczot, lekarz.

– Jan Czeczot, lat pięćdziesiąt cztery. Urodzony w Pomiechówku, syn Antoniego i Elizy…

– Tak, to na pewno on. Interesują mnie jego prywatne i sieciowe kanały, musimy go natychmiast namierzyć – przełączył poduszkowiec w tryb sterowania ręcznego, opadł na fotel kierowcy i tarmosząc ciasny kołnierz, rozpiął kolejny guzik koszuli. – Na razie lećmy w stronę centrum.

– Dwie godziny temu udostępnił publiczną relację z baru Śmietanka Towarzyska – oznajmił bezemocjonalny głos AI.

– Zarezerwuj mi tam stolik, miejsce na lądowisku i rzuć trasę bezpośrednio na szybe! – Wcisnął przepustnicę, wyrzucając maszynę raptownie w górę. – Dawno nie odwiedzałem Śmietanki.

– Przewiduję, że udało ci się ustalić przełomowe informacje.

– Dobrze cię spromptowałem, Izerka – wolant zawibrował pod jego spoconymi dłońmi. – Wygląda na to, że wpadłem na genialny trop.

– Czy na pewno chcesz odwołać dzisiejsze spotkanie z Patriciusem w Klubie Granica? Taka ignorancja może mieć negatywny wpływ na stabilność waszej relacji. Sugeruję przełożenie bieżącego zadania na jutro.

– Cholera, na śmierć zapomniałem! – walnął w wolant z całej siły, aż w kabinie rozległ się głuchy odgłos. – Wyślij mu, proszę, przekonujące przeprosiny.

– Obawiam się, że czysta wiadomość tekstowa nie wystarczy. Pozwól na zmianę trasy. Pan Patricius wyraźnie liczył na to spotkanie.

– Nie! Lecimy do Śmietanki. A jemu podyktuję wiadomość głosową… Włącz nagrywanie! „Pat! Wybacz, ale dzisiaj nie dam rady dobić do Granicy, choćbym bardzo chciał. Nawet nie wyobrażasz sobie, na co natknąłem się w tym ośrodku…”

Podczas gdy Simon streszczał swoje odkrycie miasto pod podwoziem pojazdu rozpaliło się kolorami reklam, banerów oraz neonów krzycząc, że wszelkie pragnienia są na wyciągnięcie ręki. Tłumy wychodzące z teatrów i kin kierowały się do barów i restauracji mieszając się z tymi, którzy zakończyli już wcześniejszy etap cyklu i przenosili się do nocnych klubów.

„Miasto spełnionych marzeń” – głosił gigantyczny, świecący napis na Placu Centralnym, gdzie jak co wieczór gęstniał tłum. To właśnie tam, na dwudziestym siódmym piętrze zabytkowego, socrealistycznego pałacu, mieścił się bar Śmietanka Towarzyska.

Był to lokal o przyciemnionym, stonowanym świetle i wyciszonej muzyce. Zbierała się tam klientela ceniąca dyskrecję – ludzie, którzy lubili niespiesznie sączyć trunki, wymieniając się uwagami o zaliczonych właśnie cyklach społecznej użyteczności, spłaconych normach produktywności oraz swoich ulubionych, wyrafinowanych formach konsumpcji.

– Czy nie zechciałby pan najpierw przebrać się w coś stosowniejszego? – spytał grzecznie głos autopilota.

– A coś z moim strojem jest nie tak? – rzucił Simonius, zerknąwszy w lusterko, które wysunęło się automatycznie z deski rozdzielczej.

Te kilka godzin to była długa, gwałtowna przerwa w jego relacji z własnym odbiciem. Rano gładka, prasowana koszula od dawna nie była już schludnie wciśnięta w spodnie. Do pierwszego rozpiętego pod szyją guzika zdążyły dołączyć dwa kolejne. Co wnikliwszy obserwator – lub biometryczny algorytm – bez trudu dostrzegłby rozszerzone, źrenice błyszczące obłędem, czerwoną gorączkę na policzkach oraz rozczochraną, potarganą fryzurę. Simonius wyglądał jak człowiek, który właśnie wyrwał się z pożaru albo z przesłuchania.

– Nieważne, to bez znaczenia – mruknął pod nosem. Otworzył schowek pod podłokietnikiem, wyciągnął flakon ciężkich perfum, rozpylił obfitą chmurę prosto na szyję i wrzucił do ust gumę do żucia. – Zapach jest najważniejszy.

– Jako pierwszy wchodzi w interakcję z obiektem – potwierdził głos Izery.

Gdy Simonius wszedł do Śmietanki Towarzyskiej, piątkowy tłum prezentował się nienagannie – wszyscy ubrani byli w zgodzie z obowiązującym od lat, surowym kanonem: odważnych, głębokich odcieniach czerni, grafitu i sterylnej szarości. W tym idealnie wygładzonym, monochromatycznym tłumie Simonius w powiewającej, lnianej koszuli w biało-błękitne paski wyglądał jak obcy element. Z rozpiętym pod klatką piersiową materiałem nerwowym krokiem przecinał salę.

Przeparł się przez tłum bezpośrednio do kontuaru baru.

– Co dla pana? – spytał barman. Miał na sobie rzemieślnicze okulary w grubych oprawkach, dopracowaną w każdym milimetrze brodę i usztywniony, czarny fartuch.

– Szukam profesora Czeczota – wypalił Simonius, ciężko opierając się oburącz o mosiężną ladę.

– A w jakiej sprawie? – barman odwzajemnił gest, opierając dłonie w tym samym miejscu

– W sprawie Niedosytu.

Simonius patrzył i czekał na reakcję zaskoczenia, zainteresowania albo przynajmniej czujnego, lękliwego spojrzenia. Tymczasem barman nawet nie mrugnął. Z powagą przesunął wzrokiem po rozbieganym, gorączkowym Simonie, po czym niechętnie sięgnął pod blat po wysoką szklanicę.

– Long Island? – zapytał beznamiętnie.

– Co? Znaczy słucham? – Simonius zamrugał, zbity z pantałyku.

– Pytam, czy napije się pan Long Island Ice Tea. Zwykle leje podwójnego.

– Nie… Nie rozumiem, dlaczego miałbym… – zaśmiał się krótko, nerwowo

Barman chwycił poręczny dozownik i z monotonną, niemal nudną precyzją zaczął wlewać do szklanki kolejne porcje alkoholu.

– Ile ja się już o tym pańskim niedosycie nasłuchałem… – rzucił nie przerywając pracy. – Przychodzą tu raz na jakiś czas podobni do Pana goście po trzydziestce i rzucają mi to słówko, w tych samych emocjach jakby odkryli nowy neuroprzekaźnik. Mówią o mrowieniu w kościach, o jakimś braku, swędzeniu pod skórą, o pustce… A potem zamawiają najmocniejszy miks z karty, żeby to zalać. Zwykle kończą, bredząc do ściany albo z zakazem wstępu.

Simonius zastygał z otwartymi ustami. Ten mieszczuch z brodą sprowadził jego egzystencjalny dramat do rangi banalnego kaca po stymulantach.

– Pan… pan cokolwiek o tym wie?! – wykrztusił wreszcie, a jego głos niebezpiecznie załamał się na wysokiej nucie. – To nie są żadne brednie!

– Wiem tyle, że wszyscy panowie z tym „niedosytem” brzmią tak samo – barman z obojętnością zasypał szklankę lodem, uzupełnił colą i pchnął gotowy drink w stronę Simona. Slajd po lśniącym drewnie zakończył się idealnie przed jego spoconymi dłońmi. – Zapłaci pan odciskiem czy skanem oka?

– Odciskiem! – Simonius przycisnął kciuk do czytnika, po czym chwycił szklankę obu dłońmi, jakby nie miał w ustach kropli płynu od roku. Wychylił solidny łyk, aż zimny alkohol spalił mu przełyk. – To powie mi Pan gdzie jest Czeczot?!

Barman obrócił się tyłem, chwycił czystą ściereczkę i zaczął niespiesznie polerować stalowy blender, całkowicie ignorując szaleńczy ton swojego klienta.

– Dziś z tego, co pamiętam, rezerwował tamtą narożną lożę z widokiem na plac – machnął niedbale głową w stronę przyciemnionej, głębszej części sali.

Lożę stanowiła symbolicznie wydzielona przestrzeń ze ściemnionymi szybami, z której jednak otwierał się idealny widok na bawiący się parkiet. Nisko zawieszone, ciepłe lampy oświetlały twarze ludzi z wyższych sfer – tak prominentnych, że Simonius dotąd słyszał o nich wyłącznie w serwisach informacyjnych. Gdy wszedł do środka, nikt nawet nie dostrzegł jego obecności.

– Szukam profesora Czeczota – powiedział opanowanym, choć nieco zbyt głośnym głosem.

– Poprosimy jeszcze ze dwie karafki wina – zwróciła się do niego siedząca najbliżej kobieta, odziana w asymetryczny, nienagannie skrojony garnitur ze lejącego się jedwabiu. Nie podnosząc wzroku, machnęła smukłą dłonią błyszczącą pierścieniami.

– Nie jestem z obsługi – żachnął się Simonius, nagle speszony swoim zmiętym, wyzywająco nieformalnym strojem

– Oooh, najmocniej przepraszam! – kobieta zaczęła śmiać się z własnej pomyłki, a wraz z nią całe jej towarzystwo

– Czy wiecie państwo, gdzie znajdę profesora Czeczota? – po raz kolejny spytał ponuro, a grono wokół niego powoli przestawało chichotać.

– Janek! – odruchowo zawołała jedna z kobiet – Jakiś ważny pan do ciebie! – Towarzystwo znów wybuchło śmiechem

W głębi loży odwrócił się niski mężczyzna w charakterystycznych okularach o grubych, błyszczących oprawkach. Rozmawiał na osobności z kimś wyglądem zbliżonym do siebie. Na zawołanie momentalnie porzucił rozmówcę. Z Simonem spotkali się w połowie drogi.

– Może wyjdziemy na taras? Tam przynajmniej będzie czym oddychać – Czeczot gestem ręki przepuścił go przodem, odruchowo taksując wzrokiem salę, jakby sprawdzał, kto widział ich razem.

Na tarasie również panował ścisk, jednak atmosfera była znacznie bardziej anonimowa. Chłodne, nocne powietrze smagało twarz.

– Napije się pan czegoś? – Czeczot wskazał na pustą dłoń Simona.

– Nie, dziękuję. Chciałbym szybko przejść do sedna – odparł, podczas gdy profesor gorączkowo szukał wzrokiem kelnera.

– Naprawdę jest pan zdeterminowany – Czeczot roześmiał się i machnął na obsługę. – Poproszę gin z tonikiem i podwójną whisky.

Simonius odprowadził kelnera wzrokiem, po czym zmierzył profesora twardym spojrzeniem:

– Zna pan doktora Żewuskiego? – zapytał Simonius bez ogródek.

– Znam.

– Wie pan, czym jest niedosyt?

– Nie mam bladego pojęcia – profesor zdecydowanie pokręcił głową

– Bzdura – walnął dłonią w stolik, przy którym stali

– Znaczy… mogę z całkiem niezłą dokładnością opisać jego przebieg – Czeczot zaczął miękko gestykulować dłońmi. – Jednak na to pytanie najlepiej odpowiedziałby pan sobie sam.

– Przecież nie jestem lekarzem!

– Ale znajduje się pan w fazie czynnej niedosytu. O dość gwałtownym, agresywnym przebiegu – odparł spokojnie Czeczot, zdejmując szklanki z tacy kelnera. Podał jedną Simonowi. – Proszę bardzo. Na zdrowie.

– Wmawiacie mi to! Pan razem z Żewuskim! – Simonius odstawił drinka na najbliższy stolik z takim impetem, że płyn zabulgotał przy brzegu. – Ja po prostu jestem ciekawy, co to jest! I nie rozumiem, dlaczego nie mogę po prostu…

– Po prostu co? – Czeczot zmarszczył brwi.

– Się tego dowiedzieć! – Simonius aż się naprężył, ciskając błyskawice z oczu – Proszę dać mi dostęp do książki w archiwum!

– Ahh… pani Ola… – Czeczot pokręcił głową z cierpkim wyrazem twarzy.

– Dlaczego nie udostępniacie tego zbioru obywatelom?! – do teraz nie tknął swojego drinka

– Sama wiedza o istnieniu tej pozycji ma fatalny wpływ na ludzi w stadium niedosytu. Wiemy z doświadczenia, że jej treść zaostrza stan chorobowy jeszcze bardziej, proszę mi wierzyć nie chciałby Pan jej przeczytać.

– Kłamstwo! To nie są czary, książka nie może być niebezpieczna! – Simonius zaśmiał się cynicznie, choć w środku emocje się w nim gotowały.

– Myśli pan, że od zawsze była niedostępna? Na początku każdy mógł ją swobodnie wypożyczyć. Z czasem trzeba było tego zakazać – Czeczot pociągnął łyk ze szklanki. – Teraz osobiście wnioskuję o jej całkowite zniszczenie i usunięcie z rejestrów.

– Nie! – wykrzyknął Simonius zbyt głośno. – Dlaczego chce pan to zrobić?!

Kilka osób stojących w pobliżu odwróciło głowy, dając do zrozumienia, że nie są na tarasie sami.

– Proszę mi uwierzyć, nie jest pan pierwszy, który nachodzi mnie w losowym momencie dnia w sprawie tej jednej jedynej pozycji – Czeczot obrócił się dyskretnie, osłaniając ich rozmowę plecami od tłumu. – W naszych zbiorach znajduje się ponad miliard wolumenów…

– To po prostu ją udostępnijcie i po sprawie! – nie ustępował Simonius, dalej mówiąc podniesionym głosem.

– Lepiej się napijmy, a potem przedstawię pana moim znajomym lekarzom. To naprawdę fascynujące osobowości, wspaniali ludzie… – Czeczot puścił do niego oko i położył mu dłoń na ramieniu.

– A pan czytał tę książkę? – Simonius chwycił szklankę, ale się nie napił.

– Widzę, że nie daje Pan łatwo za wygraną… – westchnął zniechęcony profesor i strzepnął dłoń z jego ramienia. – Nie czytałem. A teraz muszę już panu podziękować. Myślałem, że jest pan bardziej towarzyski.

– Proszę nie kłamać! – Simonius złapał go mocno za łokieć, powstrzymując przed odejściem. – Na pewno pan ją czytał!

– Tyle że tam nie ma nic do czytania! Obiecuję panu: nic godnego uwagi! Do widzenia! – Czeczot szarpnął się mocniej, próbując wyrwać rękę.

– Nie, proszę nie odchodzić! Najpierw dokończmy sprawę niedosytu!

– Panie Simoniusie! – profesor przybliżył się i gwałtownie ściszył głos, a w jego oczach pojawił się twardy błysk. – Poproszę pana po raz ostatni, żeby odpuścił pan ten temat. Wiem na ten temat niewiele więcej niż pan, ale jestem pewien jednego: walka z tą dolegliwością pochłonęła lata pracy i ogrom wyrzeczeń poprzednich pokoleń. Proszę tego nie bagatelizować i słuchać, co mówię, jeśli chce pan zachować zdrowie!

– Czyli są jakieś źródła?! – Simonius za nic miał szept profesora.

– Koniec rozmowy! Idziemy się bawić! – Czeczot pomachał do znajomych, którzy właśnie wyszli z loży na chłodne powietrze tarasu.

Gdy profesor na ułamek sekundy odwrócił wzrok, Simonius zwinnie przełożył nogę nad metalową balustradą i stanął na wąskim gzymsie dwudziestego siódmego piętra.

– W takim razie skoczę – rzucił, a tłum gwałtownie zamilkł i wlepił w niego wzrok, Simonius patrzył wyłącznie w oczy Czeczota. – Izera jest zaparkowana piętro niżej, nie zdąży mnie przechwycić. Dwadzieścia siedem pięter i bach! Śmierć spowodowana przez lekarza!

– Kolejna ofiara niedosytu… – wymsknęło się Czeczotowi pod nosem. Zblednął w mgnieniu oka. – Proszę… proszę sobie nawet tak nie żartować! Niech pan wraca do nas, do zabawy… – z nerwowym uśmiechem wyciągnął dłoń, próbując złapać Simona za rękaw.

– Powiedz mi, jaki jest tytuł tej książki!

– I wtedy szczerze obiecujesz wrócić na tę stronę?! – zapytał profesor zza grubych szkieł okularów, próbował powstrzymywać drżący głos

– Tak!

– Dobrze! Jestem człowiekiem honoru, powiem ci od razu, jak tylko przestąpisz barierki! – wokół nich zdążyło się już zebrać pokaźne grono gapiów. W tłumie mignęli postawni ochroniarze, ale Czeczot powstrzymał ich gestem przed gwałtownym ruchem. – Chory człowiek… Mam nadzieję, że państwo zrozumieją… – wymamrotał przepraszająco do ludzkiego obwarzanka

– Nie jestem chory! – krzyknął Simonius – Właściwie czuję się najlepiej od dawna! Ja tylko próbuję się dowiedzieć, czym jest…

– Dobrze! Dobrze, już! – przerywając mu głośno, profesor zagłuszył jego słowa. – Powiem ci wszystko, co chcesz! Tylko przejdź przez balustradę!

– Nie! Najpierw powiedz! – Simonius puścił barierkę jedną dłonią, chwiejąc się nad przepaścią.

– Pochwała niedosytu! To jest tytuł! – wyrzucił z siebie Czeczot półszeptem, tak by reszta nie usłyszała. – Proszę… resztę dokończymy po tej stronie! – wystawił ku niemu drżącą rękę.

– Pochwała? – Simonius zastygł w zadumie. – To nie ma sensu…

– Przyrzekam, taki jest tytuł! – profesor gorączkowo przytakiwał głową.

– A o czym jest?

– O niczym.

– Co?!

– Tak! W środku są wyłącznie puste kartki! – Czeczot patrzył Simoniusowi prosto w oczy.

– Kłamiesz, doktorku!

W tym samym ułamku sekundy od tyłu dopadło go dwóch ochroniarzy. Potężne ramiona chwyciły go za barki i sprawnym, bezwzględnym ruchem przeciągnęły nad barierką na posadzkę tarasu.

– Panowie, spokojnie! Tak naprawdę nie chciałem tego zrobić! – Simonius szarpał się na posadzce, kręcąc głową w panice. – Proszę mnie puścić! Będę grzeczny, obiecuję!

Nad tarasem nagle rozległ się narastający, piskliwy ryk syren ambulansu. Chwilę później przy leżącym na ziemi Simonie stało już trzech potężnych sanitariuszy i drobna kobieta.

– Dobry wieczór, nazywam się Monika Świczyńska. Przyjechałam tu, żeby panu pomóc – nad Simoniusem nachyliła się młoda twarz o łagodnych rysach, okalana burzą rudych włosów – Jak się pan czuje?

– Zaszło nieporozumienie! Wszystko ze mną w porządku! Ja tylko musiałem coś wymusić na doktorze, ale tak naprawdę nie zamierzałem skakać! – nerwowo się śmiał, a jego wzrok skakał od jednego sanitariusza do drugiego.

– Rozumiem – kiwała głową ze spokojem, taksując jego twarz. – Wydaje się pan mocno pobudzony. Przyjmuje pan jakieś polepszacze nastroju oprócz alkoholu?

– Nie! Nie, to po prostu emocje!

Czeczot nachylił się do kobiety i zasłaniając usta dłonią, szepnął jej coś na ucho.

– Sprawdzę tylko temperaturę… – jednym kliknięciem laserowego czytnika zsynchronizowała dane na swoim tablecie. – Temperatura i tętno znacznie podwyższone. Bardzo proszę, to pana postawi na nogi – na jej otwartej dłoni leżała mała, sterylna, biała tabletka.

– Nic nie będę brał! Co najwyżej mogę się jeszcze czegoś napić, ale na pewno niczego nie połknę! – Simonius spróbował gwałtownie się podnieść.

– Dobrze, to teraz powoli wstaniemy i podejdziemy do baru, żeby chwilę porozmawiać, czekając na pana poduszkowiec – sanitariusze rozluźnili uścisk i pozwolili mu wstać.

– Bardzo dziękuję za państwa służbę, ale w moim przypadku jest ona całkowicie zbędna! Czuję się doskonale, a teraz zamierzam wrócić do swojego mieszkania! – wyrwał się z kręgu i odskoczył w stronę łącznika z lądowiskiem.

– Panowie, zostawcie go – Czeczot zatrzymał ruszających w ślad za nim sanitariuszy. – Nic sobie nie zrobi. Jemu już i tak nie jesteśmy w stanie pomóc.

– No tak… Wygląda na ostry przebieg – ratowniczka pokiwała głową z cichym współczuciem.

Widząc wolną drogę, Simonius rzucił się do biegu w stronę czekającego pojazdu. Wpadł do środka, a drzwiczki zatrzasnęły się za nim ze szczelnym puszczeniem powietrza.

– Izero! Nawiguj z powrotem do ośrodka! Muszę porozmawiać z Żewuskim i chłopakami… – przetarł spocone usta wierzchem dłoni, chwytając ostatnie rozpięte guziki koszuli. – A w międzyczasie… wyszukaj w rejestrach ukrytych frazę: Pochwała Niedosytu.

Zostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Przewijanie do góry